یکی از چیزهای مهمی که امسال یاد گرفتم این بود که زیبایی و زشتی در هم‌آمیخته‌تر از چیزی هستن که مردم دوست دارن نشون بدن.

چون خوشمزگیش حالم‌ رو بهتر کرد.

مهم نیست تو چه شرایطی باشم، هر موقع باهاش حرف میزنم، در مورد هر چیزی، حالم بهتر می‌شه.

امروز بالاخره یه غذای خیلی تند خوردم. اونقدرا هم بد نبود‌.

*بستنی‌اش را با تمام وجود لیس می‌زند.

خیلی خیلی دلم برای نوشتن تنگ شده اما نمی‌دونم از چی بنویسم...

انگار کلی حرف دارم که روی هم تلنبار شده و  نمیدونم کجا میشه اونارو بنویسم فقط میدونم که هر بار میخوام اون کلمه ها رو جمله بندی کنم خودم رو در اعماق یک چاه میبینم که هر چقدرم بخوام فریاد بزنم کسی صدامو نمیشنوه ، این کلمه ها همیشه توی ذهن و قلبم جریان دارن و انگار قراره تا ابد همونجا بمونن و همون لحظه آهنگ don't speak توی مغزم پلی میشه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اگه میکاشتنت چی ازت سبز میشد؟

اگه می‌کاشتنم یه درخت بید ازم سبز می‌شد. یه درخت بید که به جای‌ برگ‌های سبز، قطره‌های آب ریز مثل ریسه از شاخه‌هاش آویزون بودن. وقتی بهشون دست می‌زدی روی پوستت می‌نشستن و جای خالیشون دوباره با قطره‌های بالایی پر می‌شد.
درخت بیدی که زیرش همیشه خنک بود و بعضی وقت‌ها سایه‌ی خاکستریش بخاطر عبور نور خورشید از قطره‌هاش، رنگین می‌شد.

قرار شد از این سوال چالشم بذارم پس
اگه دوست داشتین این پیامو فوروارد کنین یا بهم بگین تا بنویسم اگه شما رو می‌کاشتن چی ازتون سبز می‌شد. :))

اگه پرایوت فوروارد کردین تو ناشناس بهم بگین❤️

۱۵ روز تا گذشتن ازش مونده. شاید واسه همینه که همه چیز سخت‌تر شده...

یکم طول می‌کشه اما همه‌ رو می‌ذارم.❤️

بهم می‌گه تایم تنهاییت رو کم کن. نه مثلا دورت ده نفر باشن بازم تنها باشیا. تایم تنهاییت رو کم‌ کن. :)))

ورنر، برنر، برونر تو روانشناسی حکم بیرجند، بجنورد، بروجرد رو دارن.

تنها جایی که واقعا زمستون شده مغز منه. یخ زده و مه گرفته و خوابالود.