از صبح دارم مقاله و کتاب در مورد فقط یه اختلال پیدا و دانلود می‌کنم و نکات برجسته‌ و چیزهایی که واسم جدید هستن رو سیو می‌کنم. چرا؟ چون تصمیم گرفتم یکم تفریح کنم و بله؛ تفریحم به مقاله خوندن ختم شد. :)))

حقیقتا خودمم خودمو درک نمی‌کنم.

مثل سایر موجودات، پایه‌ی مغز انسان هم بر سیستم بقا بنا شده. توی خیلی از گونه‌های جانوری، از جمله انسان، نوزاد یا کودک برای زنده موندن، به والد/مراقب نیاز داره. هم نوزاد و هم مراقب از همون ابتدای تولد به مکانیسم‌هایی برای حفظ بقا مجهز می‌شن. مثلا لبخند نوزاد در هفته‌های اول که به "لبخند اجتماعی" معروفه و یا اعتیاد مادر به بوی نوزاد، همگی روش‌هایی غریزی هستن برای اینکه نوزاد رو کنار مراقب نگه دارن تا احتمال زنده موندنش افزایش پیدا کنه.
برای مغز نوزاد و بعدها کودک، نزدیک موندن به مراقب/والد و راضی نگه داشتن اون برابر با حفظ بقا هست. هر چیزی که این رابطه رو خدشه دار کنه برای کودک حکم خطر مرگ داره.
مثلا وقتی مراقب/والد به طرز نامناسبی از بچه فاصله می‌گیره و یا موقع عصبانیت بهش می‌گه "دیگه دوستت ندارم" مغز این جمله‌ رو یه زنگ خطر برای به خطر افتادن بقا و احتمال نابودی در نظر می‌گیره. یعنی مغز بچه جدی جدی فکر می‌کنه ممکنه بمیره!
روابط ناسالم با والد/مراقب، بچه رو تحت استرس‌های متعددی قرار می‌ده و از اونجایی که مغز هنوز در حال رشده، استرس به راحتی عملکردش رو تغییر می‌ده!

از طرفی، از همون ابتدای تولد، ما شروع به جمع‌آوری و شکل دادن اطلاعات و دستورالعمل‌‌هایی از محیط، تحت عنوان "طرحواره"، برای نحوه‌ی زندگی در جهان بیرون می‌کنیم. نه تنها نحوه‌ی رفتار و برخورد والدین و اتفاقات دوران کودکی دستورالعمل‌های پایه‌ای ما رو از جهان و نحوه‌ی زندگی در اون شکل می‌دن، بلکه برداشت ما از اون اتفاقات، به عنوان یک کودک هم، توی شکل گیری این دستورالعمل‌های پایه یا باورهای بنیادین تاثیر می‌ذارن.
مثلا ممکنه والد بخاطر یه مسئله‌ی خاصی عصبانی باشه یا بخاطر بیماری خسته باشه. برای کودکی که از علت بی‌خبره و تنها عصبانیت یا خستگی رو می‌بینه، ممکنه برداشت‌های نادرستی از شرایط شکل بگیره.
مثلا "چون من بچه‌ی خوبی نبودم این اتفاق افتاده"، "ساده‌‌ترین رفتارهای من باعث آزار اطرافیان می‌شه" و...

به این ترتیب، هم عملکرد مغز  و هم دستورالعمل‌های پایه‌ای ما برای زندگی در محیط، به شدت از محیط و مراقبین ما در همون اوایل زندگی تاثیر می‌گیرن و این جمله‌ی "ریشه در کودکی داره" هر چند بنظر کلیشه‌ای می‌آد، در اکثر مواقع، حقیقت داره.

رفتم دمای امروز و چند روز آینده رو نگاه کردم و حقیقتا فقط خنده‌ی عصبی. :)))

از لحاظ روانی به آیس پک شکلاتی نیاز دارم.

انقدر به خودم سخت گرفتم که فراموش کردم چطور از زندگی لذت ببرم...

متاسفانه سکوت شب زیادی برای بهم نزدن ریتم خواب وسوسه کننده‌اس.

And I cried.

عزیزم تو سوپرمن نیستی. آروم بگیر.

منم اگه نقش هایی به یاد رو داشتم‌.

قیافه‌ی لیست کتاب‌های قدیمی با نگاه خیانت دیده:

دلم می خواست تابستونم وایبِ call me by your name رو بده ولی تنها اشتراکشون بخش تراژدیکشه‌.

Missing the rain on dirty piece of paper with messy handwriting.

‏بنده اصلا لایف ندارم که بخوام لاو داشته باشم.

برای یه درس معارف از کل چهارسال تحصیلم بیشتر دوندگی کردم و استرس و کشیدم و هنوز گه هنوزه رو هواست و همچنان باید استرس بکشم. :)))

من 🤝 اسپم کردن پیوی شیوا با شرح وقایع روز

حالا همین امروز که من انقدر خسته و بی‌حوصله‌ام هی درخواست میاد...