هربار به نحوی، دایره‌ی اطرافیانم غربال میشه.
شما نمی‌تونید به مردم چه چیزی آزادیست و چه چیزی آزادی نیست درس بدید
حداقل نه در مقابل سیستمی که هیچ شکلی از "بیان" رو تاب نمیاره.
تو جامعه‌ای که مردمش زیر فشار روانی و جسمی در حال له شدن هستن، طغیان بخشی از زیست روزمره میشه و غالبا یک کنش از پیش فکر شده نیست‌. ناشی از استیصاله، ناشی از ظرفی که پر شده و باید بیرون بریزه.
"ما مشکلات مهم‌تری داریم" رو از ابتدای این سیستم گفتن و شنیدیم.
بهترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که به مشکلات مهمتون برسید و حین طغیان یک زن علیه سیستم مستبد خفه‌خون بگیرید.

در ادامه
رگ غیرتتون رو هم گاییدم که به محض دیدن ممه و کس به جوش میاد‌.

کسی که هنوز به "حواسمون رو پرت کنن" چسبیده، یه لحظه پشت گردنشو چک کنه ببینه باتری‌ای، کابلی پیدا نمی‌کنه؟
رباتی مگه جاکش؟
میخوای نفس نکشیم که شما حواست از اتفاقات خاورمیانه پرت نشه؟
گاییدین ما رو.
اصلا با این حواسِ جمعت می‌خوای چه غلطی کنی؟ نهایتا میری دلار و طلا می‌خری دیگه. همین الان برو بخر و دهنتو ببند.

به جای اینکه بگن چرا زدنش و بردنش می‌گن چرا اینکار رو کرد که بزنن ببرنش. :)))

تو این مملکت یه بار برای خبر درد می‌کشی یه بار هم برای واکنش‌ها!

این روزها احساس می‌کنم لبه‌ی پرتگاه قدم می‌زنم؛ فقط یک قدم کج تا از بین رفتن همه چیز فاصله دارم.

زندگی‌ام شده مارپله. هی می‌دوم و می‌دوم تا برم بالا و هی نیش زده می‌شم و برمی‌گردم اون ته‌ته‌ها...

هی می‌خوام خاکستری رو رنگی کنم ولی به جاش غرق می‌شم تو سیاهی.

خودم رو هفت تیکه کنم هر تیکه‌م بره توی یکی از روزهای هفته کار کنه باز خوب می‌شه

احتمالا ولدمورت هم اون اوایل همین فکر رو می‌کرده.

رابطه‌ام با دولینگو تاکسیک‌ترین رابطه‌ایه که داشتم.
دو دقیقه دراماکویین نباش میام می‌خونم دیگه.

زندگی خیلی غم‌انگیزی دارم.

لاته بارها و بارها ثابت کرده در هر نوعی می‌تونه بی‌نظیر باشه وانیلی، آیریش، دارچینی، کاراملی و غیره.

این روزها جوری از زندگی جدا افتادم که دیگه خودم هم نگران شدم.

این روزها از هر کسی بیشتر به خودم بی‌اعتمادم.‌
نمی‌دونم چطور می‌خوام کاری کنم وقتی ذره‌ای به خودم اعتماد ندارم.

وقتی پای کسانی که دوستشون دارم می‌رسه، جوری جنگجو می‌شم که خودم هم تعجب می‌کنم.
اما هیچوقت اونجوری برای خودم نجنگیدم. انگار چیزی پس ذهنم باور داره که مهم نیست چیکار کنم، من برای همیشه از دست‌ رفته‌ام...

لرزش دست‌هام به حدی شدید شده که موقع نوشتن اشکم رو در میارن.

گفت " تا حالا شده احساس کنی قلبت داره تیکه تیکه می‌شه و دردش اونقدر وحشتناک باشه که با صدای بلند زار بزنی؟ این رنج، این درد، چیزیه که فقط از دست آدم‌هایی که عمیقا دوستشون داری، برمیاد."

در مورد هر چیزی به خودم شک داشته باشم، از توانایی دووم اوردنم مطمئنم.
مهم‌ نیست چه لجنزاری زیر پامه، من ازش زنده بیرون میام.
اما زنده موندن، همیشه هم همراه زندگی کردن نیست...