کاش وقت کنم بیام در مورد رویکردهای میان‌فردی بنویسم. خیلی جالبن‌‌.

نشستم به مودم التماس می‌کنم که یکم بهتر بشه.

این جوانی آرزوی کودکیم نبود.

این ترم تو یه روز سه تا امتحان دارم. :)))

انقدر حرف‌هام رو توی ذهنم نگه داشتم که قدرت بیانشون رو از دست دادم.

من واقعا برای شروع کلاس‌ها آمادگی ندارم.

من اگه از لحاظ روانی آدم سالمی بودم رو شونه هر آدمی که کوچیک‌ترین اشاره‌ای به بنگتن می‌کرد در وصف hyyh نمی‌گریستم

خیلی عادی دارم کارهام رو می‌کنم تا اینکه یه آهنگ از لانا پخش می‌شه و صداش خاطره‌ها رو اشک می‌کنه می‌ریزه روی گونه‌هام.

با تشکر از پانیذ :))

It's sad that I still remember all the little things about you.

دلم کوکی کشمشی خوشمزه می‌خواد. :(

I'm screwed.

جدی جدی فقط یه چیز ازشون خواستم و اینم از وضعیتم. :)))

It's exhausting.

"Should I give up?"
I keep asking myself but I can't find an answer in my chaotic mind.

می‌پرسه " چطور واست مهم نیست؟ چطور اهمیتی نمی‌دی؟" و من نمی‌دونم چطور بهش بگم که این تنها راهی بود که می‌تونستم زنده بمونم‌. خرد کردن خودم تنها راهی بود که می‌تونستم دووم بیارم.

وانمود می‌کنم نمی‌شنوم. وانمود می‌کنم حس نمی‌بینم. وانمود می‌کنم حس نمی‌کنم. عزیزم وانمود کردن باعث می‌شه آدم‌ها زنده بمونن. وقت‌ها و جاهایی که حتی فکرش رو نمی‌کنی‌. و این تنها چیزیه که توش خوبم. وانمود کردن. دووم اوردن. زنده موندن...

انتظار منطق از آدم‌های احمق خودش نوعی حماقته.

احساس می‌کنم هر لحظه ممکنه مغزم متلاشی بشی.