این هفته یه جوری امتحان و ارائه و کلاس و کار و درس با هم قاطیه که مایلم از شدت استیصال گریه کنم. البته همه‌ی این‌ها قابل تحمل می‌بود اگه ویروس لعنتی دست از سرم برمی‌داشت...

این مدت عادت با صدای بلند آه کشیدنم از خستگی برگشته بود. بعد داشتم کار می‌کردم و آه می‌کشیدم. برادرزاده‌ام پرسید چیشده و منم گفتم خستم و این تموم نمی‌شه. گفت "عمه منم هر موقع می‌خوام مشق بنویسم خیلی واسم سخته. ولی هی به خودم می‌گم من می‌تونم من می‌تونم و زود تمومش می‌کنم. تو هم به خودت اینو بگو. هزار بار بگو من می‌تونم تا تمومش کنی."
حالا هر دفعه که می‌خوام غر بزنم یاد شیرین‌زبونی این بچه می‌افتم و حالم بهتر می‌شه. :))

نیچه می‌گه: اگر هنر نبود واقعیت ما را می‌کشت. و پروست‌ هم می‌گه زندگی و خودت رو نمی‌توانی بشناسی اگر هنر نبود.
و واقعا بدون هنر چیکار باید می‌کردیم؟

این روزها هر وقت برای چند دقیقه دراز می‌کشم تا کمی استراحت کنم، چشم‌هام ناخودآگاه پر می‌شن.

خرمایی که تو ارده خیس خورده مزه‌ی بهشت می‌ده.

بهترین پارتِ دانشگاه رفتن، برگشتن به خونست.

بهترین پارتِ ارائه داشتن، کنسل شدنشه.

کاش بازم کنسل می‌شد. خیلی خسته‌ام. :(

منتظرم چای دم بکشه و برم سراغ بقیه‌ی بدبختی ولی از لحاظ روانی نیاز دارم بشینم وسط اتاق و از خستگی زار بزنم.

اگه این هفته به خوبی سپری بشه انسان قوی‌تری خواهم شد‌.

یه زمانی ۵ فصل سریال تو سه روز تموم می‌کردم. فیلم‌های مورد علاقه‌ام تو سه ساعت بودن. تو دو ماه سریال ۱۳ فصلی با هر فصل ۲۴ قسمت دیدم. حالا؟ می‌خوام یه سریال ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه‌ای اونم هفته‌ای دو قسمت ببینم می‌گم وای هم طولانیه هم خسته‌ام!
پیری ایز دت یو؟

این چند روز حین کار کردن به آلبوم تیلور گوش می‌دم و بسی بابت این زیبایی از بانو متشکرم‌.

الان قرص جوشان گذاشتم ولی وضعیت روانم هنوز همینه.

اعتراف می‌کنم فقط بخاطر شنیدن صداش می‌خورم‌.

در وضعیتی دارم برای میان‌ترم روانشناسی سلامت می‌خونم که سلامت روانم در خطره.

• Nomadland