عادت دارم متن ارائه‌ام رو با جزئیات از قبل بنویسم و وای به زمانی که مطلب پیچیده یا طولانی باشه...

معمولا دیگه بهش نگاه هم‌‌ نمی‌کنم ولی همون یه بار نوشتن، تمام چیزهایی رو که می‌خوام بگم مرتب می‌کنه.

رندوم فکت: حتی شوخی‌ها رو هم می‌نویسم.

دستم درد گرفت و موقع نوشتن به خودم می‌گفتم "ای بابا حداقل محتوانویس خوبی‌ام." :)))

می‌گفت " من اون نمکی‌ام که هیچکس نگران گندیدنش نیست."

And another ppt.

کاش می‌شد مثل دوش گرفتن دردها رو هم با آب شست‌.

هنوز تموم نشده چون وسطش منتال برک دون مهمانمان شد.

الان هم بیرونم اما شب بیدار می‌مونم تا تمومش کنم.

هندزفری‌هام همرام نیستن حس می‌کنم خلع سلاح شدم.

آخرین آهنگی که قبل از خلع سلاح شدن گوش دادم.

همه چیز خیلی داغونه اما بهتر می‌شه. امید دارم که بهتر می‌شه‌. من بهتر می‌شم.

بالاخره احساس سبکی می‌کنم. :))

خیلی عجیبه اما هنوزم باورم نمی‌شه...

اومدم بگم من به فاطمه افتخار می‌کنم و از ظهر از ذوقش بغضی هستم، خدانگهدار.

قلبم خب :))

خیلی دلم می‌خواد الان با خوشحالی استراحت کنم ولی متاسفانه باید تا آخر هفته صبر کنم...

آخرشم همین اخلاق اسلامی نکبت تو فارغ‌التحصیلیم سنگ انداخت.

اولش خیلی ناراحت شدم ولی خب چیزیه که شده دیگه. خیلی چیزها هستن که باید انجام بدم.
*وقتی هنوز بخاطر نتیجه دادن تلاشت خوشحالی.

هر چی بیشتر می‌گذره، خوشحال‌تر می‌شم. انگار تازه داره یادم میاد چقدر تلاش کردم. نتیجه عالی نبود اما وقتی شیوا دیروز گفت یاد روزی که می‌خواستم شروع کنم، دودلی‌ام و اینکه می‌شه یا نه افتاده، انگار تازه یادم اومد تو چه شرایطی، با چه سختی‌هایی و چقدر زیاد تلاش کردم؛ که چه اتفاقاتی افتاد و چه چیزایی از سر گذروندم و با این حال باز هم کارم خوب بود. برای همین خیلی خوشحالم. :))