نشست اختصاصی «جامعه ارامنه و تنوع فرهنگی دینی در ایران» از مجموعه برنامه‌های «هفته علوم اجتماعی» انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات با عنوان «فهم جهان‌های دیگر؛ علوم اجتماعی و صداهای خاموش»، با حضور اعضای هیأت‌مدیره باشگاه آرارات و اعضای هیات مدیره و همکاران انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات روز پنجشنبه ۶ آذر ۱۴۰۳ در باشگاه آرارات تهران برگزار شد.

در این نشست که با هدف شناخت تجربه زیسته جامعه ارامنه، بررسی ظرفیت‌های مشارکت مدنی، حفظ میراث فرهنگی و تقویت پیوندهای اجتماعی در ایران چندفرهنگی شکل گرفت، علی ربیعی، بهارک محمودی، اعظم صوفیانی، اعضای هیات مدیره انجمن، عباس کاظمی، استاد مطالعات فرهنگی و نایب رییس پیشین انجمن، علیرضا صادقی، استاد دانشگاه علامه طباطبایی در حوزه آموزش چندفرهنگی، ملینا پیرنظری و پیام پرهیز از اعضای کمیته گروه‌های علمی‌تخصصی انجمن حضور داشتند.

باشگاه آرارات که بیش از هشت دهه سابقه فعالیت دارد، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی و ورزشی جامعه ارامنه در تهران شناخته می‌شود. این باشگاه نه تنها محلی برای فعالیت‌های ورزشی در رشته‌های گوناگون برای آقایان و بانوان در سنین مختلف است، بلکه بستری برای پرورش ورزشکارانی بوده که بعدها به تیم‌های ملی ایران راه یافته‌اند. مجموعه فرهنگی آرارات در خیابان جمهوری نیز با امکاناتی چون سالن تئاتر ۴۰۰ نفره، گالری و فضاهای ورزشی و فرهنگی، جایگاهی ویژه در حیات فرهنگی جامعه ارامنه ایران دارد. یکی از رویدادهای شاخص این مجموعه بازارچه خیریه‌ای است که بیش از سی و پنج سال سابقه دارد و به مناسبت آغاز سال نو مسیحی برگزار می‌شود. این بازارچه محلی برای عرضه هنرهای دستی و خوراکی بوده است، اما در سال‌های اخیر به دلیل سوءبرداشت‌هایی در زمینه تبلیغات مذهبی با محدودیت‌های صدور مجوز مواجه شده و در کنار مسائل مالی و هزینه‌های نگهداری باشگاه، به‌ویژه موضوع حق انشعاب فاضلاب، به یکی از چالش‌های جدی باشگاه آرارات تبدیل شده است.

در جریان بازدید از گالری و آرشیو باشگاه، اهمیت رسانه‌های ارامنه در بازتاب مسائل فرهنگی و اجتماعی مورد تأکید قرار گرفت و نسخه‌های قدیمی روزنامه «آلیک» به‌عنوان دومین روزنامه قدیمی ایران پس از اطلاعات معرفی شد. همچنین در این نشست پیشنهاد انعقاد تفاهم‌نامه‌ همکاری میان باشگاه آرارات و انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات به منظور تعاملات فرهنگی و پژوهشی با محورهایی نظیر برگزاری نشست‌ها و سخنرانی‌ها، انجام پژوهش‌های مردم‌شناسی، معرفی محصولات فرهنگی جامعه ارامنه و تشکیل گروه‌های تخصصی مطرح شد.

در بخش دیگری از نشست، ظرفیت‌های گالری و سالن‌های باشگاه برای برگزاری نشست‌ها و نمایشگاه‌ها مورد بررسی قرار گرفت و بر نقش هنرمندان و پژوهشگران ارمنی در توسعه مردم‌شناسی و هنر ایران تأکید شد. نام‌هایی چون «لینا ملکمیان» و «امیلیا نرسیسیان» به‌عنوان اساتید حوزه علوم اجتماعی یادآوری شد و نقش سینماگران برجسته ارمنی نظیر «ساموئل خاچیکیان» و «روبرت صافاریان» در شکل‌گیری و توسعه صنعت سینما در ایران مورد توجه قرار گرفت. همچنین پیشنهاد تشکیل گروه «ارتباطات میان‌فرهنگی» در انجمن مطرح شد تا بتواند به‌طور ویژه به موضوعات فرهنگی و ارتباطی و نقش اقلیت‌های دینی در توسعه فرهنگی ایران بپردازد.

این نشست نشان داد که جامعه ارامنه با پیشینه تاریخی و فرهنگی غنی خود، نقشی مؤثر در تقویت همزیستی و مشارکت مدنی در ایران ایفا کرده است. باشگاه آرارات نه تنها یک مرکز ورزشی، بلکه نهادی فرهنگی-اجتماعی است که توانسته پیوندهای میان‌فرهنگی را تقویت کند. برگزاری این جلسه، گامی مهم در جهت شناساندن محصولات فرهنگی جامعه ارامنه، حمایت از فعالیت‌های مدنی آنان و ایجاد بستری برای گفت‌وگوی سازنده در ایران متکثر است.

🇮🇷
🆔 @irancsca

نقش موسیقی در آموزش؛
ادعای مضر بودن موسیقی در مدرسه

موسیقی در محیط آموزشی، به‌خصوص در مدارس، یک ابزار علمی معتبر و مؤثر برای یادگیری و پرورش دانش‌آموزان است. برخلاف تصور برخی، شواهد متعدد علمی نشان می‌دهد، استفاده صحیح از موسیقی می‌تواند در سلامت روان، عملکرد شناختی و اجتماعی دانش‌آموزان اثرات مثبت عمیقی داشته باشد.

🔬 تبیین علمی: موسیقی چگونه بر مغز و یادگیری اثر می‌گذارد؟

موسیقی به‌صورت مستقیم ساختار و عملکرد مغز، به‌ویژه دوره کودکی و نوجوانی را که مغز در حال رشد و انعطاف است، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

توسعه مغز و تقویت عملکرد شناختی

· پردازش دو نیمکره مغز: نواختن موسیقی به طور همزمان نیمکره چپ (مسئول منطق و زبان) و راست (مسئول خلاقیت و احساس) مغز را فعال می‌کند و باعث تقویت ارتباط بین آنها می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد حجم جسم پینه‌ای (بافت ارتباط‌دهنده دو نیمکره) در نوازندگان موسیقی بیشتر است.
· تقویت حافظه و تمرکز: فعالیت‌های موسیقایی بخش‌هایی از مغز که مربوط به حافظه کاری، توجه و کنترل اجرایی هستند را تقویت می‌کنند. این مهارت‌ها برای موفقیت تحصیلی در دروسی مانند ریاضی و علوم اساسی هستند.
· توسعه مهارت‌های زبانی: موسیقی از طریق بهبود توانایی شنیداری و تشخیص الگوهای صوتی، به طور مستقیم به رشد مهارت‌های زبانی مانند تلفظ، درک مطلب و یادگیری واژگان جدید کمک می‌کند.

سلامت روانی و عاطفی

· کاهش استرس و اضطراب: گوش دادن یا نواختن موسیقی ملایم سطح هورمون استرس (کورتیزول) را کاهش داده و با ترشح هورمون‌های شادی مانند دوپامین، آرامش روانی ایجاد می‌کند. این موضوع در محیط‌های تحصیلی پراسترس اهمیت ویژه‌ای دارد.
· افزایش انگیزه و نشاط: موسیقی می‌تواند فرآیند یادگیری را لذت‌بخش‌تر کند، انگیزه دانش‌آموزان را بالا ببرد و به ایجاد یک محیط شاد و پویا در مدرسه کمک کند.
· رشد هوش هیجانی: درک و بیان احساسات از طریق موسیقی، به پرورش همدلی، مهارت‌های اجتماعی و هوش هیجانی دانش‌آموزان منجر می‌شود.

مهارت‌های اجتماعی و فردی

· یادگیری کار گروهی: اجرای موسیقی در گروه‌هایی مانند ارکستر یا کر، همکاری، گوش‌دادن به دیگران و مسئولیت‌پذیری را به دانش‌آموزان می‌آموزد.
· افزایش اعتماد به نفس و انضباط: یادگیری تدریجی یک ساز و کسب موفقیت‌های کوچک، اعتماد به نفس را تقویت و پشتکار و انضباط شخصی را افزایش می‌دهد.

📚 کاربرد عملی موسیقی در مدرسه

استفاده از موسیقی در آموزش تنها محدود به کلاس‌های تخصصی موسیقی نیست، بلکه می‌توان آن را به روش‌های نوآورانه در فرآیند آموزش ادغام کرد:

1. به عنوان ابزار کمکی یادگیری

· تسهیل حفظ و درک: از ریتم و ملودی می‌توان برای به خاطر سپردن بهتر اطلاعات (مانند فرمول‌ها یا وقایع تاریخی) استفاده کرد. همچنین موسیقی می‌تواند به درک عمیق‌تر مفاهیم انتزاعی کمک کند.
· آموزش زبان: استفاده از آهنگ برای آموزش واژگان، تلفظ و ریتم زبان، یک روش اثبات‌شده و مؤثر است.

2. به عنوان یک درس مستقل و ارزشمند

· آموزش موسیقی به عنوان یک درس اصلی (نه فوق‌برنامه یا تجملی) در بسیاری از کشورهای پیشرفته مطرح است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر معلمان و والدین بر ضرورت دسترسی همه کودکان به آموزش موسیقی در مدرسه تأکید دارند.

3. به عنوان عامل بهبود محیط آموزشی

· پخش موسیقی ملایم در زمان‌های استراحت یا فعالیت‌های خلاقانه می‌تواند فضای مدرسه را از حالت خشک و اضطراب‌آور خارج کرده و به محیطی شاد و الهام‌بخش تبدیل کند.

⚖️ نکات مهم و شرایط بهینه برای استفاده از موسیقی

برای حصول بهترین نتیجه و جلوگیری از اثرات منفی، رعایت این نکات ضروری است:

· محتوای مناسب: محتوای موسیقی باید سازنده، مثبت و متناسب با ارزش‌های فرهنگی و سنی دانش‌آموزان باشد.
· نوع موسیقی برای مطالعه: اگر قرار است موسیقی حین فعالیت‌های درسی مانند مطالعه پخش شود، بهتر است از انواع بی کلام و با ریتم آرام و یکنواخت استفاده شود. موسیقی باکلام (به ویژه اگر با ریتم تند باشد) اغلب باعث حواس‌پرتی می‌شود.
· حفظ تعادل و عدم اجبار: برخی افراد در سکوت بهتر تمرکز می‌کنند. استفاده از موسیقی نباید اجباری باشد و باید به ترجیحات فردی احترام گذاشته شود.

💎 نتیجه‌گیری

بنابراین، ادعای مضر بودن کلی موسیقی برای دانش‌آموزان، با حجم گسترده‌ای از شواهد علمی و تجربی که بر نقش مثبت آن در رشد شناختی، سلامت روانی و مهارت‌های اجتماعی تأکید دارند، در تضاد است. موسیقی، زمانی که به‌صورت آگاهانه، مناسب و در چارچوب صحیح مورد استفاده قرار گیرد، نه تنها مضر نیست، بلکه می‌تواند به یک ابزار آموزشی قدرتمند و یک حق مسلم آموزشی برای غنی‌سازی محیط یادگیری تبدیل شود.

*این متن با اندکی تغییر و تلخیص برگرفته از هوش مصنوعی است.


#موسیقی
#مدرسه
@cacpc

آب آتش گرفته است!
............‌‌‌‌....

در خوابم گذشت که؛
آب آتش گرفته است
و باد آتش گرفته است
و خاک آتش گرفته است
و آتش آتش گرفته است
و خون آتش گرفته است

این شعر بخشی از نمایشنامه «سیاوشخوانی» نوشته بهرام بیضایی است که در ابتدای این نمایشنامه آمده است. مژده شمسایی (همسر بیضایی) از این شعر برای توصیف شخصیت آتشین و خلاق او استفاده می کند.

#بهرام_بیضایی
#مرگ_آتش

@cacpc

سال نو میلادی را به همه انسان‌ها، و به‌ویژه به هم‌وطنان مسیحی‌ام تبریک می‌گویم؛
به آنان که سال‌هاست بی‌هیاهو، بی‌ادعا و با عشق به ایران، در همه لحظه‌های تلخ و شیرین این سرزمین، دوشادوش دیگر ایرانیان زیسته‌اند، رنج کشیده‌اند و امید ساخته‌اند.

میلاد مسیح، میلاد صلح است؛ صلحی که تنها یک واژه مقدس نیست، بلکه مرهمی است برای زخم‌های انسان.
آغاز سال نو با تولد پیامبری که زبانش محبت بود و پیامش آشتی، ما را به یاد مسئولیتی مشترک می‌اندازد: دیدن رنج انسان‌ها، پیش از هر مرزبندی و تفاوت.

امید دارم سالی که با نام مسیحِ پیام‌آور صلح آغاز می‌شود، سالی باشد که جنگ‌افروزان جهانی در مسیر روح اخلاقی مسیح قرار گیرند و اجازه دهند صلح و ارامش در دنیا جاری شود.
و در ایران نیز سالی باشد برای مهربان‌تر بودن با یکدیگر، سالی برای ترمیم پیوندهای گسسته و فرصتی دوباره برای باور به اینکه ایران با هر آیین، هر باور و هر روایت خانه همه ماست.

امسال، در روزهایی که ایران با رنج‌های تحمیلی فراوان دست‌وپنجه نرم می‌کند و دل‌های بسیاری خسته‌اند، آرزوی صلح فقط یک آرزو نیست؛ یک ضرورت انسانی است.
صلح یعنی کاستن از دردها، یعنی شنیدن صدای دیگری، یعنی بازگرداندن امید به زندگی روزمره مردمی که سزاوار آرامش‌اند.

سال نو میلادی مبارک
باشد که صلح، از دل‌ها آغاز شود و به زندگی مردم راه پیدا کند.


🔸ویدیو: در کنار هموطنان مسیحی در بازدید از باشگاه آرارات

اخیرا ایستگاه مترو  مریم مقدس در خیابان نجات اللهی تهران افتتاح شده است. این ایستگاه مقابل کلیسای معروف مسيحيان( ارمنی ها) تقاطع خیابان نجات اللهی و خیابان کریمخان زند قرار دارد. معماری بسیار زیبایی دارد.
فرصت خوبی است، به مناسبت سال نو مسیحیان به کلیساهای آنها مراجعه کرده و این عید را به آنها تبریک بگويیم. این اقدام می تواند، احترام میان دینی را تقویت کند.

سال نو مسیحی بر همه مسیحیان و صلح طلبان مبارک.

#سال_نو_مسیحی_مبارک

@cacpc

متاسفانه باخبرشدیم استاد دکتر علی تقی پور ظهیر هم از میان ما رفتند. ایشان در دوره کارشناسی ارشد استاد درس سیستم های آموزشی بنده بودند، پس از آن هم در ارتباط بودیم و درسال ۱۴۰۲ در خانه اندیشمندان برای ایشان نکوداشت برگزار کردیم.

برای یادبود و احترام، سخنرانی ایشان را در این آیین نکوداشت باز نشر می کنم. در ادامه سخنرانی بنده هم تقدیم می شود.

#تقی_پور_ظهیر
#یادبود

@cacpc

تداوم آموزش غیر حضوری؛ تهدید امنیت سرزمینی ایران

علیرضا صادقی
دانشگاه علامه طباطبایی
..............................
تجربه گسترده آموزش مجازی در ایران، در رشته‌های مختلف، زنگ خطری جدی برای آینده علمی و توسعه‌ای کشور محسوب می‌شود. آمارهای نگران‌کننده نشان می‌دهد که در طول دوره همه‌گیری کرونا و پس از آن، بسیاری از دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی ایران به شکل گسترده‌ای به آموزش مجازی روی آورده‌اند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، برخی رشته‌های عملی تا ۷۰ درصد از ساعات آموزشی خود را به صورت مجازی برگزار کرده‌اند. این روند که متأسفانه در برخی موارد پس از کرونا نیز ادامه یافته، تهدیدی جدی برای کیفیت آموزش و شایستگی‌های حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان ایرانی محسوب می‌شود.

رشته‌های علوم پزشکی:
در رشته‌های پزشکی، دندانپزشکی و پیراپزشکی، آموزش حضوری نه یک گزینه، که یک ضرورت غیرقابل‌انکار است. یک دانشجوی پزشکی نیاز دارد که نه تنها در آزمایشگاه حضور فیزیکی داشته باشد، بلکه باید ارتباط انسانی با بیمار را بیاموزد، معاینه فیزیکی را تجربه کند و در محیط واقعی بیمارستان با چالش‌های عملی مواجه شود. فارغ‌التحصیلانی که بخش عمده‌ای از آموزش خود را مجازی گذرانده‌اند، فاقد مهارت‌های ضروری برای تشخیص و درمان خواهند بود.
آموزش مجازی در این رشته‌ها شبیه آموزش خلبانی با شبیه‌ساز بدون تجربه پرواز واقعی است. دانشجوی دندانپزشکی باید ابزارها را در دست بگیرد، فشار مناسب را احساس کند و بر لرزش دست خود در عمل واقعی مسلط شود. این مهارت‌ها در فضای مجازی قابل انتقال نیستند. نتایج تحقیقات متعدد نشان می‌دهد که مهارت‌های عملی دانشجویان پزشکی که آموزش حضوری کافی نداشته‌اند، به میزان قابل توجهی پایین‌تر از استانداردهای مورد انتظار است.

مهندسی و فنی:
در رشته‌های مهندسی مانند عمران، راه و ساختمان، مکانیک و برق، آموزش عملی و کارگاهی بخش جدایی‌ناپذیر فرآیند یادگیری است. مهندس عمرانی که آزمایش مقاومت مصالح را تنها در ویدیو دیده، یا مهندس معمار که ماکت‌سازی و درک فضایی را به صورت مجازی تجربه کرده، چگونه می‌تواند مسئولیت طراحی و اجرای ساختمان‌ها و سازه‌ها را بپذیرد؟
داستان آن فردی که کارشناسی عمران را در دوران کرونا و ارشد را در تعطیلات مجازی گذرانده، نمونه‌ای هشداردهنده از این روند است. چگونه می‌توان انتظار داشت چنین مهندسی بتواند پل‌ها، ساختمان‌ها و زیرساخت‌های کشور را با اطمینان طراحی و نظارت کند؟ آموزش حضوری در این رشته‌ها امکان درک عمیق‌تر مفاهیم، رفع اشکال فوری، و توسعه مهارت‌های حل مسئله در محیط واقعی را فراهم می‌آورد. در آموزش حضوری دانشجو به حد کفایت نمی رسد در غیر حضوری چه اتفاقی خواهد افتاد؟

علوم انسانی: انسان‌های بدون تجربه جمعی
در علوم انسانی نیز آموزش حضوری نقشی حیاتی دارد. برخی فکر می کنند چون رشته های علوم انسانی نظری است، پس خیلی نیاز به حضور فیزیکی افراد نیست. دانشجوی فلسفه، روانشناسی، جامعه‌شناسی، حقوق، علوم تربیتی و .‌‌.. نیازمند مباحثه، مناظره، و تعامل رو در رو است. در کلاس حضوری است که دانشجو می‌آموزد چگونه استدلال کند، از دیدگاه خود دفاع کند، و نظرات دیگران را نقد کند. آموزش مجازی در این رشته‌ها اغلب به منفعل بودن دانشجو پشت صفحه نمایش ختم می‌شود، بدون آن‌که درگیری فکری عمیقی صورت گیرد.
نخبه علوم انسانی که انسان و جمع را از نزدیک ندیده، چگونه می‌تواند برای چالش‌های اجتماعی جامعه راه‌حل ارائه دهد؟ چگونه می‌تواند قوانین مناسب وضع کند یا تحولات اجتماعی را تحلیل نماید؟ تعامل حضوری است که ظرافت‌های ارتباط انسانی، زبان بدن، و انرژی جمعی را به دانشجو منتقل می‌کند - عناصری که در فضای مجازی به شدت کمرنگ یا مفقود می‌شوند.

آمار تعطیلی: ابعاد فاجعه
بررسی آمار روزهای تعطیلی و آموزش مجازی در ایران نشان‌دهنده عمق این چالش است. بر اساس گزارش‌های رسمی، برخی دانشگاه‌ها در طول سال‌های اخیر تا ۶۰ درصد از روزهای آموزشی خود را به صورت مجازی برگزار کرده‌اند. در برخی رشته‌های عملی، این رقم حتی به ۸۰ درصد نیز رسیده است. این بدان معناست که یک دانشجوی دندانپزشکی ممکن است تنها ۲۰ درصد از آموزش عملی لازم را دریافت کرده باشد، یا یک دانشجوی مهندسی عمران بخش ناچیزی از کارگاه‌های ضروری را تجربه کرده باشد.
این آمار نه تنها نگران‌کننده، بلکه هشداردهنده است. کشوری که به نیروی انسانی متخصص و ماهر نیاز دارد، نمی‌تواند با چنین کاستی‌های جدی در نظام آموزشی خود به اهداف توسعه‌ای دست یابد.

پیامدهای بلندمدت: ویرانی آینده کشور
پیامدهای گسترش آموزش مجازی در رشته‌های عملی را می‌توان در چند سطح تحلیل کرد:
۱. کاهش کیفیت خدمات عمومی: پزشکان، دندانپزشکان و مهندسین کم‌تجربه و فاقد مهارت‌های عملی لازم، کیفیت خدمات به جامعه را کاهش خواهند داد.

ادامه در صفحه بعد

۲. افزایش خطرات ایمنی: ساختمان‌ها، پل‌ها و زیرساخت‌هایی که توسط مهندسان کم‌تجربه طراحی یا نظارت می‌شوند، احتمالاً از استانداردهای ایمنی لازم برخوردار نخواهند بود.
۳. تضعیف اعتماد عمومی: کاهش شایستگی حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، اعتماد عمومی به نظام آموزشی و متخصصان را تضعیف خواهد کرد.
۴. هدررفت منابع ملی: سرمایه‌گذاری کلان کشور در آموزش عالی بدون دستیابی به خروجی‌های مطلوب، هدررفت منابع محدود ملی محسوب می‌شود.
۵. ناتوانی در رقابت جهانی: فارغ‌التحصیلانی که آموزش عملی کافی ندیده‌اند، توانایی رقابت در بازارهای کار بین‌المللی را نخواهند داشت.

راهکارها و پیشنهادها
برای جلوگیری از این فاجعه آموزشی، اقدامات فوری زیر ضروری است:
۱. بازگشت فوری و کامل به آموزش حضوری در تمامی رشته‌هایی که دارای دروس عملی، آزمایشگاهی یا کارگاهی هستند.
۲. تدوین استانداردهای حداقل حضور فیزیکی برای هر رشته و نظارت دقیق بر اجرای آن.
۳. جبران کاستی‌های دوره مجازی از طریق برگزاری دوره‌های فشرده عملی برای دانشجویان متأثر از این دوره.
۴. افزایش سرمایه‌گذاری در تجهیزات و فضای آموزشی برای امکان‌پذیر کردن آموزش کیفی حضوری.
۵. ایجاد سیستم نظارتی مستقل برای ارزیابی کیفیت آموزش عملی در دانشگاه‌ها.

نتیجه‌گیری: مسئولیت تاریخی در قبال آینده
آموزش حضوری در رشته‌های عملی خط قرمز غیرقابل‌انکاری است که نباید تحت هیچ شرایطی نادیده گرفته شود. حتی اگر "از آسمان سنگ ببارد"، باید راهی برای ادامه آموزش حضوری یافت. هر فرد یا نهادی که به بهانه‌های مختلف آموزش حضوری را تعطیل یا محدود کند، در واقع عملاً مرتکب خیانتی بزرگ به آینده ایران و حتی بشریت شده است - چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، چه خواسته و چه ناخواسته.
این یک اغراق نیست، بلکه واقعیتی تلخ است. وقتی سلامت و جان انسان‌ها به دست پزشکانی سپرده می‌شود که تشریح واقعی ندیده‌اند؛ وقتی ایمنی میلیون‌ها شهروند به مهندسانی سپرده می‌شود که خاک نسجیده‌اند و فولاد نبسته‌اند؛ وقتی قوانین جامعه و سرنوشت فرهنگی ملت به نخبگان علوم انسانی سپرده می‌شود که در انزوا رشد کرده‌اند و جمع را نفهمیده‌اند - این خیانت نیست چیست؟
کسانی که چنین تصمیماتی می‌گیرند، گاهی با نیت خوب ولی با درکی ناقص، گاهی با اولویت‌های کوتاه‌مدت سیاسی یا اقتصادی، و گاهی با ساده‌انگاری نسبت به پیامدهای عمیق آموزشی، در حال ویران کردن بنیان‌های تمدنی کشور هستند. آنها نه تنها به دانشجویان امروز خیانت می‌کنند، بلکه به نسل‌های آینده ایران و به آرمان‌های توسعه ملی خیانت می‌ورزند.
کشور ما در مرحله حساسی از توسعه قرار دارد و نیازمند نیروهای متخصص، ماهر و باکیفیت است. نمی‌توان با پزشکان نیمه‌آموزده، مهندسان کم‌تجربه و نخبگان علوم انسانی بی‌ارتباط با واقعیت‌های اجتماعی، به سمت پیشرفت و توسعه حرکت کرد. مسئولیت ما در قبال نسل جوان و آینده ایران ایجاب می‌کند که از حق آنان برای آموزش کیفی و حضوری دفاع کنیم و اجازه ندهیم محدودیت‌های موقت، به فاجعه‌ای بلندمدت برای کشور تبدیل شود.
آینده ایران در کلاس‌های درس حضوری، آزمایشگاه‌های مجهز، کارگاه‌های عملی و تعاملات انسانی شکل می‌گیرد. دفاع از آموزش حضوری، دفاع از موجودیت علمی و تمدنی ایران است. بیاییم این حقیقت اساسی را فراموش نکنیم و هرگز اجازه ندهیم که هیچ فرد یا نهادی، با هر توجیهی، مرتکب این خیانت تاریخی به آینده ایران و بشریت شود.

#آموزش_غیر_حضوری
#صادقی


@cacpc