کی میگه هر انسانی صاحب اختیاره‌ و برا آینده‌ش تصمیم میگیره؟
هر کسی بگه با پشت دست میزنم تو دهنش.

واقعا گاها به این فکر می‌کنم که اگه بمیریم واقعا یه زندگی بعدی بهتری نصیبمون میشه؟

این روزا خیلی بهش فکر می‌کنم.
و اصلا چیز خوبی نیس چون میلت به خودتو از پنجره انداختن رو بیشتر می‌کنه😭😂

کی فکرشو می‌کرد نفس کشیدن هم اینقد سخت باشه؟

طوری شدم که می‌شینم زانو هام می‌لرزن. گوشیم رو دستم می‌گیرم سنگینی می‌کنه و هرلحظه می‌ترسم از شدت لرزش بیفته. وقتی نفس می کشم سعی می‌کنم قفسه‌ی سینم رو بیشتر بیارم جلو و بالا تا شاید یکم اکسیژن بیشتری وارد کنم.
یک سال و نیم بود که دیگه تپش قلب نداشتم و حالا دوباره برگشتم اون دوران.

احساس می‌کنم از شدت ناتوان بودن حتی گریه هم نمی‌تونم بکنم. چون سخته.

گاها صدام می‌کنن و احساس می‌کنم کیلو کیلو کالری مصرف می‌کنم تا بتونم دهنم رو تکون بدم و جوابی بدم.

دوس ندارم اینطوری باشم. دوس ندارم خانوادم اینطوری ببیننم. ولی نمی‌تونم.

این حق ما نبود.

نبود.

اینستا خبر نمی‌دیدم.

تلگرام خبر نمی‌خوندم.

هرکس هرچی می‌گف سعی می‌کردم توجه نکنم چون می‌دونستم ظرفیتش رو ندارم.

دیشب اینستام رو پاک کردم.

ولی گیریم اونم حذف کردی.

تلگرام هیچی نخوندی.

حتی کلا گوشیت رو گذاشتی کنار و اس‌ام‌اس‌های کیریشونم ندیدی.

چطور می‌خوای اشفتگی پدر نگران از آینده‌ی فرزندانش رو حذف کنی؟

چطور می‌تونی ذره ذره تحلیل رفتن دوستات رو نبینی؟

وضعیت: