حرف‌‌های بعضی‌ها رو می‌خونم و فقط شوکه می‌شم. نمی‌دونم واقعا شور جوانی مغزشون رو تحت‌تاثیر قرار داده یا واقعا همینقدر انسان‌های عجیبی هستن.

اینکه توی این شرایط هی قومیت‌های مختلف رو بالا میارین و پایین می‌برین فقط بی‌سوادی‌تون در حوزهٔ علوم اجتماعی و سیاسی رو نشون می‌ده، به‌خصوص در شیوهٔ در زمانی.
بزرگ شو و یاد بگیر که دنیای واقعی چجوریه و تفاوت وضعیت انسان‌ها رو بفهم و دست از افتخار کردن به چیزی که توی این موقعیت، بخشی از یک کل بزرگ‌تره، بردار.

کاش هممون یاد بگیریم همدلی یعنی چی و برای همدیگه، فارغ از جنسیت و نژاد، خرجش کنیم.

ما زنده هستیم
بعد از ما هم ایران پابرجاست.

گرچه گردآلود فقرم، شرم باد از همتم
گر به آب چشمهٔ خورشید دامن تر کنم

فکر کنم باید اسم چنل رو به «آنچه از دب‌ بزه باقی مانده» تغییر بدم.

چون قطعا چیز زیادی باقی نمونده.

دل بیدار و غم‌دار و -مریضم-
به خود زنهار کرد بی‌‌آشیانه
کدامین راه را باید که پیمود؟
کدامین راه دارد عطر خانه؟

یتیمک از آواز ابوعطا با اندکی تغییر و گلوی گرفته و صدای غم‌زده.

بعد از چند هفته میری سر کتاب که برای امتحان فردا ببینی چی به چیه
کتاب:

خدا لعنت کنه باعث و بانی این حال ما رو. حالا باید برم نیم ساعت گریه کنم، نیم ساعت خودمو آروم کنم دوباره بشینم پای این کوفت.

احساس می‌کنم توی یک چاه عمیق افتادم. همه‌جا تاریکه. بالای سرم رو که نگاه می‌کنم نمی‌فهمم هوای روشن آسمونه که شب شده و تاریک یا کسی درپوش این چاه عمیق رو گذاشته.

فکر کن بخوای از دانشجوهات امتحان بگیری و اولین فکرت این باشه که:
اینا آنلاین تقلب می‌کنن پس شرایط امتحان رو سخت می‌کنم.
به‌جای اینکه:
چند نفر از دانشجوهام زنده‌ان که بخوان جواب بدن؟

نمی‌دونم واقعا دیگه هیچی نمی‌دونم.

The Winner Takes It All
~my version because the real one couldn't show how vulnerable I feel.

چیزی که از زندگی یاد گرفتم بی‌حساب و کتاب بودنشه. وقتی آمادگی داشته باشید ترس کمتره.
هرچیزی هم شد مواظب خودتون باشید، خیلی خیلی ارزشمندتر از چیزی هستید که فکر می‌کنید.