NEW BOT Телеграм, страница

🖌سندروم حسن روحانی، ابراهیم حاتمی‌کیا، منبردرمانی، دشمن فرضی، ژاندارم منطقه و باقی ماجرا

حسن روحانی به وضوح نقش بازی می‌کند. سعی می‌کند با #منبردرمانی خود را به عنوان کانون نیروهای واگرا جا بیندازد ولی هرگاه شرایط سخت می‌شود خیلی زود «آن روی خود را بالا می‌آورد»! اینجا فقط به چند نمونه اشاره می‌کنیم:

وقتی اعتراض‌های خیابانی به اوج می‌رسد شدیداً علیه آن موضع‌گیری و از نیروهای امنیتی جهت جمع کردن آن تشکر می‌کند. اما مدتی بعد طی «سخنانی» با گردش صد و هشتاد درجه‌ای می‌گوید هر حکومتی که صدای اعتراض مردم‌ش را نشنود صدای انقلاب آنان را خواهد شنید و آن موقع دیگر خیلی دیر است! ولی دوباره در چرخشی دیگر وزارت کشورش حتی درخواست تجمع اعتراضی را اعلام وصول نمی‌کند! ولی همزمان روی صفحه‌ی اینستاگرام‌ش فیلمی از رهبری قرار می‌دهد که به لزوم آزادی اعتراض در حکومت اسلامی اشاره دارد!

درباره رفراندوم صحبت می‌کند اما نه فقط به وضوح علیه رای 97 درصدی مردم به یارانه ایستادگی کرده، بلکه همین چند ماه پیش از رد صلاحیت رقبای اصلی خود در انتخابات ریاست جمهوری استقبال کرده. فردایش هم دوباره موضعش را می‌چرخاند و می‌گوید مردم مثل فروردین 58 دوباره به جمهوری اسلامی رای 98 درصدی می‌دهند!پیشاپیش می‌توان مطمئن بود که هیچ پیگیری جدی دیگری هم در این قضیه جز لفاظی نخواهد داشت.

ناگهان به سپاه می‌تازد و می‌گوید «اگر اطلاعات، تفنگ، پول، سرمایه، سایت، روزنامه و خبرگزاری را همه یکجا جمع کنیم ابوذر و سلمان هم فاسد می‌شوند» اما وزیر خارجه‌اش به عنوان اصلی‌ترین وزیرش با فرمانده سپاه قدس تعامل عاشفانه دارد و روزنامه‌های حامی‌اش از نقش ثبات‌بخش ایران در منطقه تعریف و تمجید می‌کنند.

فهرستِ شورای شهرش در رقابت و مقابله با فهرست اصولگرایان رای می‌آورد اما صحبت از بازگشایی پرونده‌ی پانزده سال پیش شهردار قبل از قالیباف می‌شود تا پرچم صلح برافراشته شود.

با شعار رفع حصر در سال 92 روی کار آمد اما هیچ تلاش در خوری در راستای آن نکرد بلکه به جای آن سعی کرد خود را به عنوان «تنها گزینه» حامیانِ محصورین معرفی کند که باید قدر دانسته شود.

با شعار توسعه‌ی آزادی‌های فردی روی کار می‌آید اما کابینه‌اش بهترین رابطه را با مراجع تقلید داشته و هرگز به نحوی جدی سمت مسائلی مانند ورود زنان به ورزشگاه یا آزادی حجاب نمی‌رود. برای عدم برگزاری کنسرت در مشهد عزاداری راه می‌اندازد اما برای برگزار نشدن واقعه‌ی مشابه در قم سکوت کامل اختیار می‌کند.

از آزادی بیان صحبت می‌کند اما وکیل بقایی را به کمک دستگاه قضایی به دو سال و نیم زندان محکوم کرده چون در نامه‌اش به رئیس جمهور گفته «وای به روزی که بگندد نمک»! خلاصه به جایش وقتی اوضاع خطرناک باشد از ابزار زور حداکثر استفاده را می‌کند.

معاون‌ش که خود زمانی مسئولیت بالایی در وزارت اطلاعات در زمان قتل‌های زنجیره‌ای داشته درباره محال بودن خودکشی کاووس سیدامامی پست می‌گذارد و رسانه‌های‌شان مقداری نق‌نق حواله می‌کنند اما قرار نیست مساله را جدی کنند چون اصلاً نمی‌خواهد واقعاً حقی احقاق شود بلکه بازی و منفعت سیاسی مقصود اصلی است.

هر جا هم خطری نباشد سعی می‌کند فشارها را با دادن سیمرغ و بودجه و تریبون مفت تخلیه کند اما از هرگونه ترتیب اثر واقعی مطلقاً خبری نیست.

تنها پروژه‌ی جدی او در تقابل با جناح مقابل برجام بود که اساساً تقابلی در کار نبود بلکه او برنده یک مسابقه بین اصولگرایان و اصلاح‌طلبان جهت تصاحب افتخار نورمال کردن و نابود کردن کامل انقلاب با برقرار کردن رابطه با امریکا بود ولی صحنه‌آرائی اینگونه بود که طرفین مقداری به دیگری نقد می‌کردند گویا مخالف‌اند! در حالی که منظور این بود که پس ما چی؟!

حال این سندرومِ مخالف‌خوانیِ نمایشی به حوزه‌ها و افراد دیگر نیز سرایت کرده. همه فهمیده‌اند باید مخالف ساختگی درست کنند و مقداری به او بتوپند تا زنده و اهل مبارزه به نظر برسند! ولو اینکه همه جوره با دشمن‌شان پشت پرده دوست باشند و بهترین امکانات برای‌شان آماده باشد.

حکایت ابراهیم حاتمی‌کیا و بسیاری دیگر در این دوران «اعتدالی» نیز همین است. حاتمی‌کیا که امروز دم از مبارزه برای این «نظام» می‌زند همین دیروز «گزارش یک جشن» را در حمایت از شهرآشوبی 88 ساخته بود و با جواد ظریف عشق‌بازی می‌کند و طرح‌ش از «به رنگ ارغوان» اعتراض به سرکوب جوانان است و وقتی جایزه‌اش را از جشنواره فجر گرفته یک دشمن فرضی به نام رشیدپور (که دست بر قضا به لحاظ سیاسی با حاتمی‌کیا هم‌موضع است!) درست می‌کند تا از میدان مخالف‌خوانی دست خالی بیرون نرفته باشد.

ادامه در 👇

34 views21:41