کتاب زوال غرب تصویری از گذار جامعه‌ای عمدتاً روستایی و پیشادولتی—چنان‌که در دوران فئودالی گوتیک دیده می‌شود، زمانی که «روح روستا» حکم‌فرما بود—به‌سوی سلطهٔ شهر، دولت و پیدایش «انسان توده‌وار» ارائه می‌دهد. در مرحلهٔ زمستانیِ فرهنگ، «قدرت پول» بر همه‌چیز چیره می‌شود. اشپنگلر به‌شدت منتقد آن چیزی بود که با الهام از ورنر زومبارت، «اخلاق فروشگاه زنجیره‌ایِ» هربرت اسپنسر می‌نامید. از منظر جهان‌بینی قهرمانانه (Heroic)، «زندگی لزوماً بالاترین ارزش نیست». زوال غرب به نظر می‌رسد پذیرش شجاعانهٔ مرگ در میدان نبرد را بر روحیهٔ سوداگرانه‌ای که در آرزوی عمر جاودانه است، ترجیح می‌دهد.

اشپنگلر ظهور «سزاریسم» به عنوان واکنشی دربرابر سلطهٔ بازرگانان را نوید می‌داد که پشت نقاب دموکراسی لیبرال قدرت را در دست گرفته‌اند. «دیکتاتوری پول، دموکراسی را به‌عنوان سلاح سیاسی خود به کار گرفته.»

او با پیش‌بینی روندها، آینده‌ای تیره را ترسیم می‌کند: فروپاشی نظم در میان توده‌های بی‌ریشه و سرگردانی که در شهرهای بزرگ و شلوغ زندگی می‌کنند؛ افول امپراتوری‌ها در اثر فرسایش توان حیاتی‌شان؛ و سرانجام، نزاع ناگزیر میان پول—یعنی سرمایه‌داری سودمحور و دموکراسی لیبرال—و خون—یعنی سزاریسم خشن یا استبداد نظامی.

اشپنگلر به‌دلیل دقت شگفت‌انگیز پیش‌بینی‌هایش، در دورهٔ میان‌دوجنگ و زمان جنگ جهانی دوم شهرت فراوانی پیدا کرد. همان‌طور که یکی از منتقدان گفته است: «تصور اشپنگلر از سزاریسم، طلایه‌دار پیدایش دین‌های توتالیتر عصر ما بود.» در این برداشت، دیکتاتورهای اروپا در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰—از جمله موسولینی در ایتالیا، فرانکو در اسپانیا و هیتلر در آلمان—تجلی همان پیش‌گویی اشپنگلر بودند. با این حال پس از جنگ و با پیروزی نیروهای دموکراسی لیبرال، اندیشه‌های او—حداقل برای مدتی—از رونق افتاد. در دههٔ ۱۹۷۰، در دوران رکود تورمی، دوباره توجه‌ها به او جلب شد، اما این توجه دیری نپایید، تا این‌که از اواخر دههٔ ۲۰۱۰ و اوایل ۲۰۲۰، با تشدید بحران‌های اقتصادی و بی‌ثباتی سیاسی، اشپنگلر بار دیگر بر سر زبان‌ها افتاد.

با این حال، در نگاه اشپنگلر، سزاریسم یک پدیدهٔ مقطعی نیست؛ بلکه موج‌های متعددی از سزارها پدید می‌آیند. همان‌طور که امپراتوری روم فقط ژولیوس سزار نداشت، بلکه پس از او آگوستوس، تیبریوس، وسپاسیان، تراژان و دیگران آمدند، در آینده نیز نظایر آنان ظهور خواهند کرد. این روند ادامه خواهد داشت تا زمانی که سرانجام «سیاستِ زور» بر سلطه پول غلبه کند.