دی ماه تلخ ۱۴۰۴ نمادی از استیصال و خشونت بی حد و حصر در خیابان بود،خشونتی که به مثابه ی خشم های درون فکنی شده نمادی از مقابله به مثل جامعه ی خارج از دایره ی مورد علاقه حاکمیت بود که برای ابراز وجود هیاهو به پا کرد؛
امروز بعد از آن روزها شباهتی محرز شده
محرک شرطی از "هوازی در ساعت ۸" به "امید به حمله ی خارجی" تغییر یافته است،
تغییری که برچسب زنی های متعددی را آغاز می کند،یک نوع درماندگی از ناتوانی،وابستگی اجتنابی،هیجان های دوپامین ساز و ذوق کور خبرخوانی با گوشی که شاید از یک چنل پروکسی آغاز شود!!
ایده ی براندازی نظام شاید کلیتی روشن بود اما بوسیله اپوزوسیون کنترل شده تا به امروز مُدام شکست خورده چرا که مقتضیات جامعه یکسان نیست و مدیا محوریت ذهن ها و آزادی را تبدیل به فانتزی های بی هدف کرده است!
نسل زد درمانده جمهوری اسلامی را در نقش "والد" می بیند و در اعماق تنفر و علاقه وابستگی ای دارد که نمی تواند او را ترک کند،او ناتوانی ترک را به یک "ناجی خارجی" پیوست میدهد هم برای هیجانش و هم برای تحقیر و باز هم دوباره به آغوش والد خود برمیگردد،این جابه جایی (Displacment)
نسل زدی را ارضا می کند نه برای آزادی و یک جامعه ی پویا بلکه برای تسکین درد های گذشته و تعارضات درونی اش!
کماکان که حماقت حمایت از حمله ی خارجی و اضطراب انتظاری اش مایه تمسخر غربی ها شده،حمایت از این مقوله نمادی از انکار (Denial) از جامعه ی نو ایرانی است، او برای نجات خود توانایی و اراده به عمل خود را جدی نمی گیرد، او خود را "نیست" می بیند و دوست دارد که نباشد،
شاید چند روز به آنارشی قهرمانانه راضی باشد، اما ترجیح میدهد بقیه ی انتظاراتش را کسانی دیگر برآورده کنند!!
نسل زدِ ناتوان توبره استوری های مشکی به دوش می کشد و همزمان به تفریحاتش می پردازد،او مرگ ها را فراموش می کند و در دوران سیاهش جوک های ناتراز شبانگاهی می سازد؛