احساس اون بچه کوچیکی که تو بیمارستان بستریه و هیچ ایده‌ای نداره کی مرخص می‌شه، نمی‌دونه چرا این مقدار خون ازش رفته و زخماش ناشی از چیه، کسی نمیاد دنبالش و داروهاش دارن بیهوشش می‌کنن. امیدی به خوب شدن هم نداره.

Look, but don’t touch.
Touch, but don’t taste.
Taste, don’t swallow. 

از اون روزاست که باید تریلی از روت رد شه تا دل و رودت بریزه کف زمین.

«گاهی آماده‌ام همه چیزم را بدهم تا هیچ پیوندی با جهان انسان‌ها نداشته باشم.»

تموم شد.

هر روز باید به خودم یادآوری کنم که آرام باش هیچ چیز ارزش این همه دلهره را ندارد، ما رفته‌ایم و الان سال ۱۴۹۶ است‌‌. بلکه کمتر در طول روز استرس داشته باشم.

من خسته‌تر از پیشم
دارم خسته‌ترم می‌شم

انسان‌ها از دور هم موجودات جالبی نیستن. از نزدیک که جای خود دارد.