گودی زیر چشم نیست که. چاله‌ست.

وضعیت ثبات روحیم هم خیلی جالبه‌. در یک دقیقه تصمیم می‌گیرم که می‌خوام به زندگی کردن ادامه بدم و تبدیل به انسان مفیدتری بشم، در لحظه دیگه می‌خوام زمین دهن باز کنه تا من رو ببلعه، در دقیقه بعدی دلم می‌خواد تا ابد گوشه اتاقم بمونم، یک ثانیه بعد می‌خوام تبدیل به یک آدمک اجتماعی بشم که روابط انسانی خوبی داره، در دقیقه بعدی می‌خوام با تمام انسان‌هایی که می‌شناسم قطع ارتباط کنم. اما در نهایت به هیچ کدوم از این افکار جامه عمل نمی‌پوشونم و اپیزود بعدی سریال رو پلی می‌کنم تا ببینم بعدا چی می‌شه.

امروز جلوی ژینا (مهسا) رو می‌گیرن تو مترو حقانی. امروز با ضربه به سر و جمجمه‌اش می‌ره تو کما. امروز همون روزه.

انسان‌ها ناامیدم می‌کنن. بدتر از این قضیه اینه که خودم هم خودم رو ناامید می‌کنم پس انتظار بیشتری نمی‌تونم از دیگران داشته باشم.

I let you know me, see me. I gave you a rare gift. But you didn’t want it.

از هر طرف نگاه می‌کنم می‌بینم هیچ جوره آدم خوبی نیستم. سعی می‌کنم بهتر باشم اما بعد به خودم میام و می‌بینم تمام تلاش‌هام بی‌ نتیجه بوده پس دوباره همه چیز از اول.

نیاز دارم بخوابم و وقتی بیدار شدم ببینم تمام این اتفاقات فقط یه کابوس بوده

امروز چقدر جمعه‌ست

I wish we never met

لطفا اگر دفعه بعد خواستم دوباره موهام رو رنگ کنم بزنید تو سرم.

ده روزه دارم تلاش می‌کنم یه چیزی بنویسم برای امروز امّا نتونستم چون کلمه ندارم؛ به «بترسید، بترسید، ما همه باهم هستیم»ای که نصفه موند فکر می‌کنم و به جان‌هایی که به وحشیانه‌ترین حالت ممکن گرفته شدند، به ژیناها، نیکاها، ساریناها. به کیان‌ها، مهدی‌ها، مجیدرضاها. امّا به لحظات اولیه‌ی قیام هم فکر می‌کنم، به این‌که چقدر شگفت‌زده بودم. به جمله‌ی سارة حجازی که گفته بود «من هرگز به اندازهٔ زمان انقلاب احساس زندگی نکردم» فکر می‌کنم. به بوسه‌ی کوئیر در اراک. به این‌که فریاد «زن، زندگی، آزادی» از قلب خاورمیانه تا کجاها رفت.

انقلاب‌ها یک شبه اتفاق نمیفتند، انقلاب‌ها وقتی ما انتظارش رو داریم هم اتفاق نمیفتند. چیزی که قیام ژینا شروع کرد، تموم نشده و نمی‌شه. «ژینا گیان، تو نامری، ناوت ئه‌بیته ره‌مز».

ژن، ژیان، ئازادی.
کوئیر، ترنس، رهایی.

منم همینطور چندلر، منم همینطور.