ببخشید یعنی چی که اونقدر بزرگ شدم که باید برم دانشگاه؟

تو همواره تکه‌ای از من را با خود خواهی داشت.

انسان‌ها موجودات خیلی بامزه‌ای هستن. مثلا بعد از اینکه قطع ارتباط کردید هم میان می‌گن "چخبر؟ خوش‌ می‌گذره؟🥰" آره عزیزم. مگه می‌شه تو نباشی و خوش نگذره؟

حتی فکر کردن به این شخص باعث می‌شه بخوام از شدت عصبانیت بارها سرم رو به دیوار بکوبم. حالا شما ببین ارتباط داشتن با این فرد چه عذابیه.

من سعی میکنم آروم بمونم، اما تا همه چیز سکوت میشه، تا از همه چیز فرار میکنم، یادم میفته تو ایرانم. دیگه نمیتونم چشماموببندم و برای‌خودم آیندمو تصور کنم، همش سیاهیه و درد.

نمی‌دونم شاید اگر یک هاگرید تو زندگیم داشتم انسان خوشحال‌تری می‌بودم.

بله من هم هنوز باور دارم که بالاخره یک روزی نامه‌‌‌ من هم می‌رسه و پیش به سوی سکو نُه و سه چهارم و فراتر از آن.

هاگرید عزیزم پس کِی می‌آی در خونه رو بشکونی و من رو از این خراب شده نجات بدی؟

We could disappear now, tonight. Feed your dogs, leave a note for Alana and never see her or Jack again. Almost polite.

ببخشید الان دوباره این اپیزود رو برای بار نمی‌دونم چندم دیدم و دارم برای بار نمی‌دونم چندم اشک می‌ریزم و نمی‌دونم باید با زندگیم چیکار کنم. می‌فهمید؟

فکر نمی‌کردم دانشگاه انقدر باعث شه پنیک کنم اما معلوم شد اشتباه فکر می‌کردم. یک پنیک هستم دارای دست و پا.

خیلی هم واقعی

The touch of others makes us who we are, it builds trust

شما هم هرچقدر به دانشگاه فکر می‌کنید بیشتر پنیک می‌کنید یا در این مسئله تنها ام؟