به نظر من کنیبالیسم رو میشه به "شدت" هر چیزی ربط داد. معمولا ارتباطش اینه که وقتی Love از حد عادی و نرمالش شدیدتر میشه جوری که آدم نمیتونه علاقشو توصیف کنه in a the enormity of my desire disgusts me way یا مثلا actually, you said, love for you is larger than the usual romantic love. it's like a religion. it's terrifying. no one will ever want to sleep with you. وقتی که گشنه‌ای هرچیزیو devour میکنی ولی وقتی گشنگیتو حتی نمیشناسی و نمیدونی با خودت چیکار کنی: کنیبالیسم
حرکتیه که تو دنیای واقعی انسان فقط تو شرایط خیلی خییییلی خاص و سخت و پیچیده بهش رو میاره و بعد از انجامش دیگه انسان نیستی

تنها نکته مثبت جمعه‌ها:

پرونده‌هایی که پایان خوش دارن واقعا به معنای واقعی کلمه از اعماق وجود خوشحالم می‌کنن

Cannibalism as a metaphor for love
Cannibalism as a metaphor for holiness
Cannibalism as a metaphor for hatred
Cannibalism as God's punishment for sinners
Cannibalism out of hunger
Cannibalism because haha funny
CANNIBALISM
SAVE ME CANNIBALISM

انسان‌های داغ، بارها و بارها اپیزود mizumono رو می‌بینند.

true story:

بعضی روزها هم نمی‌تونم تشخیص بدم من عصبی‌ام یا واقعا دنیا و انسان‌هاش اذیت کننده‌ان.

دیدید یه سریا بخاطر تروما‌هایی که دارن، از صدای فریاد‌گونه و بلند خوششون نمیاد؟ من از صدای پچ‌پچ متنفرم و وقتی صدای گفت و گوی یواش دو یا چند نفر رو نزدیکم بشنوم اما متوجه حرفاشون نشم، استرس می‌گیرم.

شاید تو سن کم نباید با مسئله‌ای مثل مرگ کنار میومدم که الان واکنشم نسبت بهش اینقدر عجیب و خنثی نباشه.