بعضی روزها هم نمی‌تونم تشخیص بدم من عصبی‌ام یا واقعا دنیا و انسان‌هاش اذیت کننده‌ان.

دیدید یه سریا بخاطر تروما‌هایی که دارن، از صدای فریاد‌گونه و بلند خوششون نمیاد؟ من از صدای پچ‌پچ متنفرم و وقتی صدای گفت و گوی یواش دو یا چند نفر رو نزدیکم بشنوم اما متوجه حرفاشون نشم، استرس می‌گیرم.

شاید تو سن کم نباید با مسئله‌ای مثل مرگ کنار میومدم که الان واکنشم نسبت بهش اینقدر عجیب و خنثی نباشه.

بدبختیم اینه که هنوز سر خودم کلاه می‌ذارم و ته‌ دلم امیدوارم که بالاخره درست می‌شه!
عزیزم دیگه کی قراره درست شه؟ تو رو خدا یه‌بار فقط حرف‌شو نزن و واقعا ناامید شو!

مغزم هر ده دقیقه یک‌بار:

SCREAMING