نمی‌دونم چطور بگم ولی انگار تو دلم دارن رخت می‌شورن. انگار وسط یک عالمه آدمم که دارن کار خودشون رو می‌کنن ولی من حتی نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم. انگار به ددلاین ژوژمان رسیدم و حالا تو دقایق آخر باید یک‌کاری کنم. انگار تهیه‌کننده وسط پروژه تصمیم گرفته خودش رو بکشه و حالا همه‌چیز رو هوا مونده.

واقعا دلقکم. زندگیم سیرکه‌ و من اصلی‌ترین دلقک زندگیمم.

چهره حقیقیم:

هر لحظه ممکنه از شدت اورثینک مغزم منفجر شه.

میل به ادامه دادن در من از مو نازک‌تره و هر روز هم این مو نازک و نازک‌تر می‌شه خدایاشکرت❤️

پیامِ روز:

"گریه نکن چون هرچقدر هم گریه کنی دیگه قرار نیست برگرده."

قدرت مووان کردنم از حرف های دردناک رو از دست دادم.

واقعا هم که Don't go there cause you'll never return

دانشگاه:

هر روز بعد تموم شدن دانشگاه نیاز به ماساژ دارم. اینطوری که من بخوابم کف خیابون، اتوبوسای دانشگاه از روم رد شن.

به قول آیدا، می‌خوام بشینم رو زمین و اینجوری باشم که بس.

یک‌چیزی راجع به سوفیا وجود داره.

عزیزم امیدوارم هرچقدر لایقشی درد بکشی.