یک‌جوری تو دلم دارن رخت می‌شورن انگار پیک مدرسه رو حل نکردم. تمام مسئله‌های ریاضی رو دستم مونده و حتی هنوز از سفر هم برنگشتم.

تعطیلات تموم شد و من نه کتاب‌هایی که می‌خواستم رو خوندم و نه فیلم‌ و سریال‌هایی که می‌خواستم رو دیدم. خدایاشکرت

نمی‌خواهم به جامعه بازگردم.

if I was lazy I would enjoy doing nothing, but I hate everything single second of it. because I feel like I am wasting all my potential and time and I’m falling behind from everyone. I feel like garbage when I do nothing. Like I shouldn’t be existing. And yet again I can’t get my shit together to do something. and it’s a never ending loop that I do nothing and it leads to me hating myself over and over and over again.
so no I wouldn’t call it laziness. It’s not.

معده‌م رو در میارم میندازم سطل زباله که الان مجبورم برم بیمارستان به‌جای اینکه تو تخت بمونم و سیت‌کام جدیدم رو ببینم

غذا می‌خورم معده‌ام درد می‌گیره‌. غذا نمی‌خورم معده‌ام درد می‌گیره. دیر غذا می‌خورم معده‌ام درد می‌گیره. استرس می‌گیرم معده‌ام درد می‌گیره. هیچ‌کاری نمی‌کنم معده‌ام درد می‌گیره. قرص می‌خورم معده‌ام درد می‌گیره. قرص نمی‌خورم معده‌ام درد می‌گیره‌. دارم به عزرائیل دست تکون می‌دم و حتی در اون موقعیت باز هم معده‌ام درد می‌گیره.

خسته شدم؛ دیگه نه دلم میخواد سرکار بروم نه درس بخوانم نه هرکاری که دارم برای احساس مفید بودن انجام میدم رو انجام بدم. در حال حاضر تنها دلم می‌خواد روزها بجای شش صبح ساعت دوازده ظهر بیدار بشوم، بجای درس خواندن سریال ببینم و بجای توجه کردن به رژیم و ورزش هرچی دلم میخواد بخورم، دلم میخواد بدون توجه کردن به موجودی کارتم خرید کنم و بدون توجه به مرخصی گرفتن از محل کارم بروم سفر. چرا هیچوقت نمی‌شه جوری که دوست داریم زندگی بکنیم؟

سلام. سریال ghosts رو ببینید. بامزه و ململانی و فرح بخش.

یک‌جوری عاشق گوستس شدم که هر لحظه منتظرم تمام کارهام تموم شه و زودتر برم بشینم پای ماجراهای بین ارواح گیرافتاده در امارت ووداستون به همراه سم و جی.

واقعا چرا هیچی تو این دنیا راحت نیست؟ نه آدم‌ها راحتن، نه خوشگل بودن راحته،نه پوست خوب داشتن راحته، نه خوش هیکل بودن راحته، نه کار پیدا کردن راحته، نه درس خوندن راحته. کلا زنده بودن راحت نیست.