کرونا باعث شد دیگه هیچوقت نسبت به تعطیلیهای پشت سر هم احساس خوبی نداشته باشم.
عزیزم باور کن میتونم از روز مرگت به عنوان شادترین روز عمرم یاد کنم. میتونم از اون روز به عنوان روزی یاد کنم که بزرگ و عمیقترین لبخند ممکن روی لبهام نقش بسته و شادابترین چهره ممکن، اونروز بود که نصیبم شد. عزیزم من میتونم تا رسیدن اون روز صبر کنم و صبر کنم و صبر کنم و تنها بهش فکر کنم و خوشحال باشم از اینکه دور نیست. همین نزدیکیهاست. شاید فردا، شاید یکماه آینده و یا حتی یکسال آینده اما بالاخره میرسه. عزیزم امیدوارم اونروز رو به راحتی سپری نکنی و متاسفم که این رو میگم. عزیزم نیاز دارم چندساعت قبل از پایان زندگیت کنارت باشم تا تک به تک دردهایی که میکشی رو بهخاطر بسپرم تا مبادا یکروزی، همچین خاطره دلنشینی از یادم بره. عزیزم میخوام ازت تشکر کنم. تو با این کارت، یکی از معدود بهترین لحظههای عمرم رو میسازی و من این رو مدیون تو ام. پس نه عزیزم، من بابت هیچکدوم از حرفهایی که زدم متاسف نیستم، من با کمال میل انتظار میکشم و صبر میکنم.