علاقه زیادی به آزار دادن خودم دارم و فکر می‌کنم لیاقت هیچگونه خوشحالی رو ندارم. بعضی وقتا فکر می‌کنم شاید در زندگی قبلی یک نفر رو کشتم که الان توی این زندگی اینهمه guilt همراهمه. خیلی دوست دارم حتی وقتی یکم اوضاع آرومه بزنم همه چیزو خراب کنم. اصلا انگار کشش دارم به خودویرانی if it makes any sense. دوست دارم هرچیز خوبی که بهم می‌رسه رو بزنم نابود کنم و اصلا نمی‌دونم چرا.

جدی چیه این هورمون و پمس. نشستم یک‌گوشه دارم چاییم رو می‌خورم و ناگهان از ناکجا آباد مغزم دستور می‌ده که گریه کن. اگر گریه نکنی آسمون به زمین میاد و کوه‌ها دهن باز می‌کنن و آتشفشان‌ها فوران می‌کنن و زلزله‌های سنگین تمام زمین رو نابود می‌کنه. گریه کن آدمک زمینی.

-انگل

-tender is the flesh

Autumn sonata 1978

درود بر قهوه. در هر شکل و شمایلی.

-پهلوان اکبر می‌میرد