But all the drugs in this world
Won't save her from herself.

دوست دارم برگردم به کارخونه‌ای که منو ساختن، آچار و انبر رو ازشون بگیرم‌ و سیم‌کشی‌ها و مدارها و پیچ‌هامو درست کنم. بعد که‌ اومدم بیرون، سالم و براق، مثل روز اول، با همه دست می‌دم، گنده لبخند می‌زنم و دیگه به این فکر نمی‌کنم که این یکی که دارم دستشو می‌گیرم چقدر چاقوی بزرگش رو برام تیز کرده.

از لحاظ جسمی، روحی، عاطفی، عقلی، فرای هر امید و توانی، خسته‌ا‌م. و این دردی که هرروز به معده‌ام چنگ می‌ندازه و از درون توی نفرت حل‌م می‌کنه، ازم چیزی پست‌تر از انسان ساخته. مثل یه بمب خشم که منتظره ببینه کِی خودشو منفجر می‌کنه. وقتی انجامش بدم، شاید باورم نشه چقدر پایانش آسونه.

می‌خوام تا اطلاع ثانوی اشک بریزم و غصه بخورم.

اشکالی نداره. تو هم می‌تونی باشی. چرا که نه. این دنیا به آدم‌های حال‌بهم‌زن و رقت‌انگیز و متظاهر هم نیاز داره.

Lie to me, cry to me, give to me, I would
Lie with me, die with me, give to me, I would
I hope at least we die holding hands

“She did not want to move or to speak. She wanted to rest, to learn, to dream. She felt very tired.”

— Virginia Woolf