از لحاظ روحی به یه نفر احتیاج دارم که شاتگان و فرو کنم توی دهنش و درحالی که زمزمه می‌کنم : نگران نباش همه چی درست می‌شه مغزش و منفجر کنم.

" تنها سعادت بشر در این است که اصلا متولد نشود "

یک مشت ابله جمع شدن دور هم تشکیل خانواده دادن

So what's the point of this fucked up catastrophe?

I am struggling in my own daydream

من اگر به کسی از تجربیات بد کودکیم می‌گم، از هر اتفاقی که در گذشته برام افتاده که الان مثل یه زخم چرک کرده دارم حملش می‌کنم، نه حس ترحم کوفتیش رو می‌خوام و نه اینکه بعدا باهام مثل یک چیز شکننده رفتار کنه. بخصوص مورد دوم. برام ذره‌ای اهمیت نداره. تنها می‌گم تا وقتی اون شخص با خودش فکر می‌کنه واقعا چقدر آدم عوضی‌ای بودم، حداقل یه حساب سر انگشتی هم بکنه بفهمه چی باعث شده به اینجا برسم. نگاه‌های ترحم‌آمیزتون نفرت انگیزه.

اگر در آینده‌ در هر سنی سرطان گرفتم و نالیدم و غر زدم،‌ بهم یادآوری کنید این ۱۷سالگی رو که توش انقدر سیگار می‌کشیدم که لبم بسوزه و خاکستر رو زبونم بشینه تا حالت تهوع بگیرم. چه مرگته خب عزیز من.