خیلی حس پوچی داره وقتی کل یه پازل رو برای یه نفر با قطعاتش به جا می‌ذاری ولی اون انقدر کوره که حتی نمی‌دونه هر تیکه متعلق به کجاست.

می‌دونم که له کردن، نابود کردن، فراموش کردن و جایگزین کردنم انقدر راحته. حالا دیگه چرا هرروز تو صورتم می‌زنید؟

یک‌ روزی سردرد من رو تموم می‌کنه و اونروز دیر نیست.

هوا از اون هواهاییه که باید پاشی بری یه ساختمون بلند و تئوری "حالا که چی؟تهش قراره به کجا برسم؟" رو با خودت دوره کنی. بعد هم اگر خودت رو از همون نقطه پرت کردی پایین که چه بهتر.

نه اینکه رستم بد باشه‌ها. ولی کلاس تاریخ هنر۹صبح جمعه درسته آخه عزیزمن؟

شما يادتون نمياد ولی يه زمانی هری تنها چيزی كه داشت يه اسکینی جین مشكی بود با چهار تا تيشرت سفيد و مشكی + يه بوت قهوه‌ای چرم که دیگه داشت می‌پوسید. شاید باورتون نشه ولی درکنار تمام این‌ها، موهاش هم بلند بود.
اینارو گفتم تا به این برسم که اون هری رو برگردونید.

کاش یک پیرمرد فرتوت بودم که الان فقط مشکلش این بود که هنوز به گربه‌هاش غذا نداده و گربه‌های احمق لوسش دچار کمبود محبت شدن.

می‌خوام انسان‌هایی که هنیبال و شرلوک دیدن رو بذارم رو چشمام.
شما رو تخم چشم من جا دارید.

"You can change your face, but the pain won't go away"

این بدن اگر بتونه من رو تا ۲۰ ۲۵سالگی برسونه لطف که هیچی. هنر کرده.

به ۱۴ ۱۵ ۱۶ ساعت سریال دیدن نیاز دارم

حالم از هرچی تماس فیزیکی با انسان‌هایی که باهاشون صمیمی نیستم بهم می‌خوره

تلگرام عزیز
یه قابلیت چای درست کردن هم توی آپدیت بعدیت بذار لطفا. ممنون.

همه چیز غیر قابل تحمل شده. تنها کاری هم که می‌تونی انجام بدی اینه که امیدوار باشی تا از نگاهت بخونن چقدر منزجر کننده و نفرت انگیز بنظر می‌رسن.