میریم.

Mental Health :

Do you want to die together?
Yes I do

Maybe you're right
You know that I'm right
I'm sick of my life
You sick of your life?
Well come with me now
We can end it tonight
We can end it tonight

مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.
مرگ بر جمهوری اسلامی.

پرواز شماره‌ی ۷۵۲
هواپیمایی بین‌المللی اوکراین
یک پرواز مسافربری متعلق به هواپیمایی بین‌المللی اوکراین
از مبدأ تهران
به مقصد کی‌یف بود
که هدف شلیک پدافند هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار گرفته
و ساقط شد.
این هواپیما
در ۱۸ دی ۹۸
ساعت ۶:۱۹ صبح
اندکی پس از برخاستن از فرودگاه بین‌المللی امام خمینی
هدف دو موشک قرار گرفت
که به فاصله ۲۴ ثانیه
از سامانه موشکی تور
پدافند هوایی سپاه پاسداران شلیک شدند
و کمی بعد
این هواپیما
در نزدیکی شاهدشهر
استان تهران
سقوط کرد.
همه ۱۷۶ سرنشین این پرواز جان باختند.
ایران بلافاصله علت سقوط را نقص فنی اعلام کرد.
این متن عینن از ویکیپدیا برداشته و تنها تقطیع شده است و به نظرم تلخ‌ترین شعر ۴ دهه‌ی گذشته‌ی تاریخ ایران است.

> علی عرفانی

Even lazy for a suicide

برای زنده بودن و زندگی کردن زیادی تنبل و خسته به نظر می‌رسم

l can't believe l'm stuck with this life like fuck l can't change a damn thing about it.

سگ سیاه افسردگی زندگیم رو داره یام یام.

Dear god,
I am NOT your strongest soldier.
keep testing me and i will be seeing you
soon!

HBD :>

وقتی بچه‌تر بودم، شاید کمتر از ۸ ۹سال، آدم بزرگارو می‌دیدم و فکر می‌کردم چطور می‌شه که مردم این طوری باشن؟‌چطور می‌تونن برای مثال تلویزیون دوست نداشته باشن، کتاب نخونن، بی‌حوصله باشن، به آدم‌هایی که حرفی برای زدن دارن اخمالو نگاه کنن، عبوس عکس بگیرن و هرجایی باشن جز حال و هر مکانی برن جز مکان‌هایی که دوستشون دارن یا حداقل زمانی دوستشون داشتن.
فکر می‌کردم آدما پس رفت می‌کنن، عقب‌تر می‌رن، جزئیات رو از دست می‌دن و زشت‌تر و زشت‌تر می‌شن اما الان متوجه شدم این فقط بخشی از روند زندگیه.
زیبایی‌ها تکراری شدن، چیزهایی که لمس کردیم در گذشته باز هم در حال توی دست‌هامون قرار می‌گیره، حرف‌ها تکرار می‌شن و این روند دقت و ظرافت جزئیات رو کم می‌کنه. دیگه کم کم کسی به چهره‌ش توی عکس‌ها دقتی نمی‌کنه، تلویزیون روشن نمی‌کنه، و هیچ چیز زیبا و دقیقی بوجود نمیاد. انگار که تو یک چرخه گیر افتادیم.