اینم هست ادمم کلا نمیتونه نرمال بشه ولی نمیتونه متوقفم بشه
اگه منم از صبح تا شب بشینم و غصه بخورم و سوگواری کنم دردی از ادمایی که تو سختین دوا‌ نمیشه

حرف منم همینه. اونم در حالتی که بابت شرایط اخیر به کلی فلج شده‌م و حتی خیلی از کارهای روزمره‌م رو نمی‌تونم به صورت عادی انجام بدم. نمی‌تونم از تخت خارج بشم، از اسکرول‌کردن دست بکشم یا حتی یک صفحه درس بخونم.
اونم در حالی که قبلش به دنبال آوردن نظم و روتین و همه‌چی به زندگیم بودم. الان انگار یک انگیزه‌ای بوده که دیگه نیست.

دیشب یک جلسه شرکت کردم که محوریتش احساسات متناقض ما توی این شرایط اخیر بود. و یکی از خانم‌های شرکت‌کننده یک جمله گفت که شاید بتونم بگم بهترین توجیه برای احوالات خیلی‌هامونه.
اون هم این بود که «چون ما می‌خوایم توی جامعه‌ای که مردن یک ارزشه، زندگی کنیم.»

و همین عامل عذاب وجدان‌مون برای انجام خیلی از کارهاست اون هم در حالتی که نمی‌تونیم حتی کاری برای دیگری انجام بدیم.

قرار بود شروع تابستون رو با Cruel Summer جشن بگیرم. ولی دیگه زیادی Cruel بود به جشن گرفتن نرسید.

فردا صبح به من زنگ نزنید دارم کنکور می‌دم.

It's one thing not to want something, it's another to be told you can't have it.

*forward this message so I can give you a moodboard style based on your vibe☀️

نظرتون درباره‌ی رویاهای بربادرفته چیه؟

نمی‌دونم صرفا انگار این افکار دارن تسخیرم می‌کنن.

دقیق نمی‌دونم عبارت فارسی برای این احساس چیه، ولی همون که به انگلیسی می‌گن it feels like this is haunting me.

همیشه غمگینم میکرد اما الان خیلی عمیق تر.

Challenge🤍

Forward this message to your channel and I'll give you a character from iranian movie/series + shot

Forward this so I'll make you a manifesting moodboard from this.

آلیس از موردعلاقه‌هام بوده و هست به معنای واقعی. یادمه کوچیک‌تر که بودم، بعد دیدن اپیزود دومش، توی اینترنت سرچ می‌کردم که ببینم قسمت سومش کی می‌آد. :)

دلم تنگ شده برای شور و شوقی که بود.

میدونین