حتی دیگه شب هم عوض نمی‌شه.

Forever has already fallen apart.

حتی ملاتونین هم دیگه نمی‌ملاتونینه.

منم همینطور تیلور عزیز؛
همه مووآن کرده‌ن ولی من هنوز توی رستوران هستم، همونجا که اون ترکم کرد، در حالی که انگار زمان متوقف شده.

هنوز به نقاشی با گواش و بافتن لباس فکر می‌کنم. اما هر روز صبح از خواب بیدار می‌شم، به روال عادی زندگی‌م ادامه می‌دم و شب هم دوباره می‌خوابم.

برای خودم رویا می‌بافم و یک کابوس رو زندگی می‌کنم.

پریروز واسه خودم یک پروفایل جدید گذاشتم و مدام با خودم می‌گفتم خدایا چرا کسی نوتیس نمی‌کنه و این حرف‌ها.
الان دیدم پروفایل‌هام پرایوتن کلا.

صرفا محض یادآوری می‌پرسم؛
می‌دونستید که وقتی توی ایستگاه مترو کلی جا برای نشستن هست، شما دقیقا برین کنار اون بنده‌خدایی که داره ماچا با کوکی‌ش رو می‌خوره سیگارتون رو روشن کنید عین بی‌شعوریه؟

بله، اگه دوستم داشتی برام آهنگ می‌فرستادی.

Konkur actually hurts.

درواقع کنکور مگاهرتز.

تموم شد. مبارک خیلیا.

برای نقاهت پساکنکورم به منبع بی‌پایانی از آیس‌لاته و آیس‌ماچا احتیاج‌مندم.

عادیه این افسردگی پس از زا... چیز، کنکور؟

آقا یه کمپین دی‌ان‌دی‌مون نشه؟

قلب آتیشی چیه؟
جدی نظر بدید عمل کنیم.

یکجوری حوصله هیچی ندارم که

منم به باشگاه پنج صبحی‌ها پیوستم.
(تا پنج صبح بیدارم.)

با کتاب‌هاییم که دیگه نمی‌خونم‌شون چه کنم؟

تک‌فرزند نبودن مزخرف‌ترین چیزه.

بدتر از اون تازه بچه‌ی اول بودنه.