چرا حقیقت ندارد؟

ولی واقعی. چند روزیه یکی از دوستام داره ادیت از فایت کلاب می‌فرسته برام.
باید برای فال مراجعه کنم بهش.

ورژن جدید تلگرام زیادی قرینه نیست و این داره اذیتم می‌کنه.

نسخه قبلی رو برگردونید.

آگست رو به درستی سو لانگ نکردم. و بابتش خرسند نیستم چندان.
دوست داشتم با ژانر how it started و how it ended چندتا از عکس‌هایی که اول و آخر ماه گرفته بودم رو بفرستم. ولی امشب واقعا زیادی براش خسته‌م.

پروفایل افرادی که اینجا عضو می‌شن رو می‌بینم، ذوقی در من ایجاد می‌شه که تعریف کنم ازشون. ولی هنوز احساس می‌کنم شاید جالب نباشه خیلی رندوم یهو برم به یکی بگم چه پروفایلای قشنگی. نمی‌دونم نظر شما چیه؟

اوکی ولی جدی شاید این یه نشونه بود که باید بیشتر خودم باشم. حالا یا اینجا رو شبیه خودم کنم، یا خودم رو شبیه اینجا، که در واقع شبیه به چیزیه که دو سال پیش بودم.

عاشق پیام‌های شبانه‌ی رندومم توی پیوی‌های دوستامم.

واقعا حوصله ندارم بخوام محبت کنم بعد ریجکت شم.

پس اصلا محبت نمی‌کنم.

انتخاب رشته واقعا پروسه‌ی مزخرفیه.

و بعد این که فهمیدم از اول سپتامبر هیچی از استریم‌هام تو اسپاتیفای ثبت نشده و واقعا خورد تو حالم.
منی که یه دور کامل تی‌تی‌پی‌دی و چند دور نسخه‌های مختلف آل تو ول رو گوش داده بودم:

دیروز کتاب «تا در محله گم نشوی» پاتریک مودیانو رو شروع کردم. با هر صفحه که پیش می‌رفتم بیشتر مطمئن می‌شدم که مودیانو نویسنده موردعلاقه‌مه.

همون موقع اتفاقا برق رفته بود و با نور شمع می‌خوندم کتاب رو. :)
تجربه‌ی جالبی بود.

عکس‌های قشنگی هم دراومد ازش حتی.

البته قشنگ از نظر من.

عزیزم، ببخشید که دیشب پیشت نبودم که با هم ماه رو تماشا کنیم؛ آخه داشتم با دوستام روی کوه زوزه می‌کشیدم.🫶

چون حوصله‌ام سر رفته،
این پیام رو فوروارد بزنید و یه آهنگ زیرش بفرستید تا براتون یک داستان با حال و هوای آهنگ بنویسم.
جواب رو هم همین الان می‌گذارم.