دوستام کجان خدای من

الهی، بنظرت روزی بیدار میشم تا ببینم مردمم و کشورم آزاد شده؟

بنظرت روزی برمیگردم و توی اون فرودگاه سگی عکس اون دوتا جنده رو بزرگ بزرگ روی دیوار‌ نمیبینم؟

کاری که اینا با جوونامون کردن واقعا فراموش نشدنیه.

خب برو بمیر

بابام زنگ زد هق

One more day and i’ll genuinely kill myself

کیرم تو پریود

بخدا قطعی نت رو ادامه بدن دیگه من خداحافظ

حداقل اریانا برام پوستر آورد

عاشقتم

End him Dottore

رئیس دپارتمان پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی وایتم پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی یهودی‌م پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. Grad advisor زنگ زد باهام صحبت کنه، گریه کردم. اینو نوشتم و گریه کردم. چند خط شد مگه؟ چی نوشتم مگه؟ فقط نوشتم گریه کردم و گریه کردم.
شاید زندگی بعدی… تو این یکی که فقط گریه کردیم عزیزم.

من دیگه اونقدر گریه کردم و غم کشیدم که دیگه هیچی نمونده برام تا براش گریه کنم چون فقط و فقط عادت کردم بهش.

امروز معلم المانی و سیاستم ازم پرسید حالم چطوره خانواده‌ی داخل ایرانم چطوره. فقط نگاش کردم و گفتم نمیدونم. نمیدونم حالم چطوره. از بابام شنیدم. از دوستام نشنیدم. نتونستم زیاد با بابام صحبت کنم چون زنگ هارو ضبط میکنن.

هیچ گریه‌ای‌‌ دیگه برام نمونده از بس ریشه کرده توی بدن و ذهنم دیگه همه اینا طبیعیه برام.

نشستم به همکلاسی های مسلمونم حتی توضیح دادم و شوکه شده بودن که یه رژیم چقدر میتونه از استفاده نام اسلام اینقدر ظلم و ستم بکنه و چقدر دلشون سوخت زمانی که داشتم خط فقر رو میگفتم بهشون.