ایلیا تبریز یه موسسه پژواک داره
حمایت از بیماران سرطانه
یه کار خوشگلی که کردن اینه که با چندتا گلفروشی قرارداد دارن
و اگه از پژواک تاج گل تبریک یا ترحیم بخری، سهم بزرگیش خرج بیماران تحت نظر میشه
و مطمئن هستش و خود ما ماهانه بهش واریز داریم
ممنون میشم اینم اگه خواستی یه معرفی کوچولو کنی برا سفارش تاج گل :(

https://share.google/PvDOzXNEUE8WUv01D

عام

البته در تایید حرف ایشون باید بگم نه ما نمی‌تونیم منتظر بمونیم فرهنگ جامعه عوض بشه تا قوانین محافظتی وضع کنیم حتی آمریکا هم هنوز توش خشونت علیه کوییر ها وجود داره و یکی از دلایلش اینه که قوانین محافظتی خاصی بالخصوص درباره ترنس ها توش اجرا نشده

ولی خیلی خوشحال شدم که این موضوع درگیر شده و مثل اون اول ها جنبش الان وقتش نیست رو پیش نگرفتن اللن اتفاقا وقت درگیر کردن حقوق تمام افراده

ولی ببینید بچه ها اگر پرده سیاه سنت گرایی از چشم مردم کنار بره و تبلیغات دینی دگر ستیزی تموم بشه میشه امید رو داشت واقعا برای اینکه وضع بهتر بشه

نوریه یه دختر بچه ۱۳ ساله‌ اهل افغانستانه. بعد از دست دادن پدرش مجبور شد موهاشو کوتاه کنه و لباس پسرونه بپوشه فقط برای اینکه بتونه تو رستوران کار کنه و نون بیاره خونه و کمک خرج خانواده ش باشه. نوریه الان توسط طالبان بازداشت شده و تو بازداشگاهای طالبان جوری دارن ازش بازجویی میکنن که انگار یه مجرم خطرناکه درصورتی که تنها جرمش اینه که دختره و می‌خواسته که زنده بمونه.
چون زیر سلطه‌ی طالبان، زن بودن خودش جرم حساب می‌شه. زن‌ها حق تحصیل ندارن، حق کار ندارن، حق زندگی معمولی ندارن.
این کاریه که حکومت‌های مردسالار مذهبی و زن‌ستیز با زن‌ها می‌کنن: زن رو از انسان بودن می‌ندازن، تبدیلش می‌کنن به موجودی که باید حذف بشه یا زندانی.
از همه بدتر سکوت عجیب و ترسناک جهانه. سکوتی که کم از همدستی نداره. دنیا داره نگاه می‌کنه و هیچ کاری نمی‌کنه، انگار زندگی دخترای افغانستان ارزش نداره.
هر کسی هم که سعی میکنه از جنایاتی که حکومت های اسلامی و مسلمونا در حق زنان افغانستان و ایران میکنن حذف بزنه، سریع با برچسب‌هایی مثل «اسلاموفوب» ساکتش می‌کنن، به جای اینکه کنار زن‌ها بایستن و جلوی اسلام و این سیستم زن‌ستیز رو بگیرن.
نوریه فقط یه اسم نیست… نوریه صدای هزاران دختره که دارن زیر چکمه‌ی طالبان له می‌شن.

درد و غم ما مرز شناس نیست از افغانستان تا تهران و روژئاوا ما زخم خورده یک خنجریم

تورنتو

مونیخ

Someday maybe..

Keep your laws away from my body

جامعه در حال گذار از یک فشار سنگینه، یادتون باشه که
​احساسات مثل ابرها هستن، میان و میرن اما تو آسمانی آسمان همیشه هست، حتی اگر پشت ابرهای سیاه پنهان شده باشه.
​ارتباطات انسانی رو حفظ کن حتی یک چای خوردن ساده با یک دوست یا پیاده‌روی کوتاه در پارک، می‌تونه رشته‌ی اتصال تو به زندگی رو محکم‌تر کنه

تو دوران نژادپرستی سازمان یافته علیه افغانستانی ها که بعضی از مردم کشورم با افتخار از تجاوز به دخترهای افغانستانی و تلاش برای زیر گرفتن یه پسربچه سوار بر دوچرخه ویدئو میگرفتن تا می‌خواستی انتقاد کنی میزدن توی دهنت که اینا فردا اگر اعتراضی بشه مخبر دولتی می‌شن و هیچکس براش سوال نبود که اگر قراره مخبر دولتی بشن چرا خود دولت داره برامون اینطور وحشیانه اخراجشون میکنه و به نژادپرستی دامن میزنه ؟

اگر یکنفر هم باشه که از ما بدبخت تر باشه مردم افغانستان بالخصوص و صرفا زنان و کودکان اون هستن ، عموم مردهای افغانستانی در داخل کشورشون که یا میترسن یا اتفاقا از تبعیضی که توی کشورشون علیه زنان و کودکان بیچاره اس لذت میبرن مثل قانون احمقانه برده داری که هر مرد رفت و دوتا کودک به عنوان‌ قربانی تجاوز جنسی خودش برداشت ، تازه هیچ اپوزوسیون ضد وحشی گری خاصی هم ندارن و نمیتونن باهمدیگه به اجماع برسن ، ایرانیان حداقل همدیگه رو دارن و علی رغم تفاوت فکری پیوند هاشونو تا جایی که میشه حفظ کردن و اتفاقا همین ما برای مردم افغانستان که در تبعید از خاک کشورشون به سر میبرن خیلی الهام بخش شدیم که اونها هم جلوی وحشی گری طالبان بایستن و همدیگه رو پیدا کنن بیاید دردهای مشترک هم زبانان خودمون بفهمیم و به نژادپرستی دامن نزنیم