نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، درباره ایران اعلام کرد که دونالد ترامپ مصمم است تمام ظرفیت‌ها برای دستیابی به یک توافق را به کار گیرد ؟😭
به گفته نتانیاهو، ترامپ معتقد است شرایط کنونی از جمله نمایش قدرت زمینه را برای رسیدن به توافق فراهم کرده ؟😭 و ایران باید درک کرده باشد که در گذشته فرصت را از دست داده است....
او افزود به باور ترامپ احتمال قابل توجهی وجود دارد که این بار چنین فرصتی از دست نرود.........؟

ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در تصویر ماهواره‌ای Sentinel-2 امروز (۱۵ فوریه ۲۰۲۶) در مختصات ۱۹.۰۲۱۴، ۶۰.۶۱۶۳ دیده شده است.
این ناو در حدود ۳۰۰ کیلومتری شرق عمان و ۷۰۰ کیلومتری جنوب سواحل ایران در حرکت بود.

چرا یجوریه انگار داره میره ؟

بنیاد خانواده حتما توش کودک همسری و تجاوز به همسر و اینا وجود داره فقط خود ارضایی و همجنسگرایی توش مشکل داره وگرنه اگر یه وقت از رابطه با دختربچه براتون حرف میزد نه توحش جنسی بود نه ابتذال اسمش استحکام بنیان خانواده بود نه ؟

چطور در اقیانوس اضطراب جمعی، غرق نشویم؟

​این روزها اضطراب شبیه به یک بیماری مسری بنظر می‌رسه، لازم نیست اتفاق مستقیمی برای ما بیفته تا حالمون بد بشه و فقط کافیه تا در معرض اخبار، شبکه‌های اجتماعی یا حتی گفتگوهای روزمره در تاکسی و بازار قرار بگیریم به این حالت از اضطراب مسری، اضطراب جمعی یا Collective Anxiety گفته میشه اما چطور می‌تونیم بدون بی‌خیالی و بی‌تفاوتی، تعادل خودمون رو حفظ کنیم و تا حد ممکن مراقب سلامت روانی خودمون باشیم ؟

1_رژیم مصرف ورودی‌ها

​مغز ما برای پردازش این حجم از فاجعه و اخبار لحظه‌ای وحشتناک و استرس های بی پایان طراحی نشده ، باید بدونیم ما انسان هستیم و طبیعیه که گنجایش روانی ما پر بشه ابن ابدا بی مسئولیتی یا اهمیت ندادن به رنج های روزمره نیست بلکه صرفا واقعیت محدودیت های روانی ما به عنوان یک انسانه در اولین حالت باید بدونیم مهم ترین کار برای کم کردن فشار منفی اینه که چطور ورودی های ذهنی خودمون کنترل کنیم ، این ابدا به این معنی نیست که دیگه به سراغ واقعیات یا اخبار تلخ نریم ، بلکه به این معنیه که باید روبرو شدن با این اخبار رو با پتانسیل روانی خودمون همسان کنیم. مثلا میتونید برای چک کردن اخبار بازه زمانی تعیین کنید مثلاً فقط ۱۵ الی 30 دقیقه عصرها بقیه روز رو به مغزتون اجازه بدید در دنیای واقعی زندگی کنه ، این موضوع حتی میتونه شامل فجایع زندگی واقعی باشه ، میتونید رو احساس غم و وحشتی که نسبت به اطرافتون دارید تمرکز کنید و باهاشون صادق باشید ، میتونید گریه یا سوگواری کنید ولی توی اون لحظه چون ورودی دیگه ای ندارید آرامش کم کم بهتون نزدیک میشه
​اما چرا اینکار کارسازه؟ چک کردن مدام اخبار باعث می‌شه سیستم پاداش مغز به ترس معتاد بشه و مدام به دنبال خبر بد بعدی بگرده تا احساس امنیت کاذب کنه برای همین شما باید این چرخه رو بشکنید
​

2. تفکیک دغدغه از توان اثرگذاری

​ما یک دایره دغدغه داریم که هیچ مرزی نداره ، از قیمت دلار و سیاست‌های کلان مثل تصمیم به حمله نظامی تا مذاکره بگیرید تا اخبار تلخ هر روزه اما یک دایره اثرگذاری هم داریم که خیلی کوچک‌تره
اشتباه مهلک اینجاست که فکر کنیم اگر روی دایره اثرگذاری‌ خودمون (مثل سلامت روان فردی یا درس، یا نظم شخصی) تمرکز کنیم، یعنی دغدغه‌هامون رو فراموش کردیم ولی اصلاً این‌طور نیست! ما روی کارهای کوچک تمرکز می‌کنیم تا فرسوده نشیم. ذهن فرسوده و مضطرب، اولین قربانی هر بحرانی خواهد بود و در این شرایط جامعه به آدم قربانی احتیاج نداره ! آدم مضطرب نه می‌تونه تصمیم درست مالی بگیره، نه می‌تونه صدای کسی باشه و نه میتونه در کنش های جمعی کنار مردم بایسته و نه حتی می‌تونه پناه عزیزانش باشه....

3_نظم شخصی ، سنگر مقاومت در برابر پوچی

​چسبیدن به روتین‌های روزمره، درس خواندن، یا یاد گرفتن یک مهارت در اوج ناامنی، یک نوع دهن‌کجی به ناامیدیه وقتی شما اجازه نمی‌دید آشفتگی بیرون، نظم درونی‌ شما رو ویران کنه، در واقع دارید می‌گید که من «من هنوز صاحب اراده‌ی خودم هستم»
این تلاش برای حفظ کارآمدی، بیانیه‌ی شماست برای اینکه نشون بدید فرو نپاشیدید!جامعه‌ای که افرادش از نظر ذهنی فرو بپاشن، هیچ آینده‌ای نخواهد داشت
پس ایستادن پای میز مطالعه یا میز کار، یک ابدا یک تلاش بی‌معنی نیست بلکه صرفا حفظ سنگر تخصص و توانمندی برای روزهای سخت‌تره

البته من خودم کاملا افسار زندگی خودم رو دادم دست سرنوشت و میخوام اون برام تصمیم بگیره ولی خب شما جوون ترها هنوز باید یه امیدی داشته باشید

چون ببینید عزیران من
بحران‌های اجتماعی مثل این فاجعه ای که ما باهاش دست و پنجه نرم میکنیم معمولا کوتاه نیستن
اون‌ها شبیه به یک ماراتن فرسایشی‌ان در ماراتن، اگر کسی تمام نفسش رو در همون چند کیلومتر اول خرج فریاد زدن و اضطراب کنه، به نیمه‌ی راه نرسیده از پا در میاد
تمرکز روی کارهای در دسترس، یجورایی یعنی ذخیره‌ی اکسیژن ! ما نیاز داریم که سلامت روانمون رو حفظ کنیم تا بتونیم در بلندمدت دوام بیاریم، فکر کنیم و در موقعیت درست، کنشگری واقعی و موثر داشته باشیم....

علی (آرین) فهیم، ۲۳ ساله، در تهران، در خطر قریب‌الوقوع اعدام قرار دارد. او ۱۹ دی در نظام‌آباد بازداشت شد، محل نگهداری‌اش هنوز اعلام نشده و خانواده‌اش برای سکوت تحت فشار بوده‌اند. اخیراً هم پیامی دریافت کرده‌اند که حکم اعدام او صادر شده است!
لطفاً قبل از دیر شدن صدای او باشید.

23-year-old #AliFahim is at imminent risk of execution in Tehran, He was detained on January 9 in Nezamabad, his whereabouts remain undisclosed, and his family has been pressured into silence. They recently received a message saying a death sentence has been issued.
Please be his voice before it’s too late. Share his name and demand transparency.
#StopExecutionsInIran
#execution
#HumanRights

واژه شعار در ریشه‌شناسی خودش به معنای آگاهی‌بخشی و نشانه‌ای برای بازشناسی هه شعار طراحی میشه که ذات و کالبدش یکی باشه ونیازی به تفسیر نداشته باشه تا عموم مردم بتونن درکش کنن درواقع عصاره‌ای از یک جهان‌بینی که در قالب چند کلمه، آرمان‌ها و مطالبات یک جریان اجتماعی رو فریاد می‌زنه بستن شعار ها به تفسیر های احمقانه و تلاش برای عوض کردن ذات و پشت پرده اونها بیشتر شبیه فرار رو به جلوئه تا واقع گرایی

اگر با شعار زن ، زندگی ، آزادی مخالف هستید باید مشخص کنید که چرا با زن یا آزادی یا زندگی دشمنی دارید ، فلسفه بافی برای تفسیر سازی ازش بیشتر احمقانه بنظر میرسه

در ضمن شعار زن زندگی آزادی اصلا ریشه هاش ایرانی نیست یا دیگه مختص به مردم ایران نیست که بخوان راجع به حقانیت اون تصمیم بگیرن خواستگاه این شعار دهه 90 میلادی و در جنبش های آزادی خواه فراملی هه الانم یکی از بهترین فریاد ها برای حرف زدن از تمام خواهی جنسی و سلطه جویی علیه زنان در حکومت ها و جریان های زن ستیزه و از ایران تا هند و کوردستان سوریه و ترکیه فریادش میزنن اگر از این شعار بدتون میاد باید برای زن ستیز بودن خودتون دلیلی بیارید ، مصادره شدن و اینا که یه جواب کلی و پرته و تو برگه امتحانتون حتی 25 صدم هم بهتون نمره نمیدن بابتش عزیزم

خودشون زنان، کوییر ها و اقلیت های قومی رو تو 401 با لگد از زن ، زندگی ، آزادی حذف کردن و الان میگن مصادره شد
Hows it going?

این داستان دقیقاً همون استراتژی کثیف و تهوع آور انسان‌زداییه که رژیم‌های توتالیتر همیشه ازش استفاده می‌کنن اونا وقتی می‌بینن دیگه منطقی برای دفاع از گندکاری‌هاشون ندارن، میان و اول از همه هویت تو رو نشونه می‌گیرن یعنی اول سعی می‌کنن تو رو از ایرانی بودن خلع‌سلاح کنن و بعدش هم اصلاً از آدم بودن ساقطت کنن میگن تو عامل دشمن. تجزیه طلب ، عامل بی ثباتی امنیت ، تروریست ، خلافکار ، قاتل زنجیره ای یا خود فروخته هستی و بعد که اینطور ازت انسان زدایی کردن وقتی میان از کلمات رکیک و جنسی استفاده می‌کنه و تو رو زیرخواب خطاب می‌کنن و اعتراف می‌کنن که دیگه هیچ پیوند انسانی با جامعه ندارن
​کارکرد این مدل حکومت‌ها میگه اونا یه دایره‌ی خیلی تنگ از ما درست می‌کنن که فقط خودشون و جیره‌خورهاشون توش جا می‌شن و بقیه مردم رو می‌فرستن تو دایره‌ی اونا یا همون دشمن. وقتی تو رو دشمن یا عامل بیگانه صدا می‌زنن، دارن برای خودشون جواز صادر می‌کنن که هر بلایی سرت آوردن، وجدان نداشته اشون درد نگیره این‌جوری دیگه کشتن یا شکنجه کردن یه معترض، برای اون مامور سرکوبگر قتل یه هم‌وطن نیست، بلکه انگار داره یه موجود مزاحم رو از بین می‌بره.
​در واقع اونا اول انسانیت رو از طرفدارهای خودشون می‌گیرن و اونا رو تبدیل به ماشین‌های توهین و سرکوب می‌کنن، و بعد سعی می‌کنن با این برچسب‌زدن‌ها، بقیه جامعه رو بی‌اعتبار کنن. ولی واقعیت اینه که این مدل ادبیات کوچه خیابونی ، لومپنی و جنسی، فقط نشونه‌ی ترس و استیصالشونه چون می‌فهمن که اکثریت قاطع مردم دیگه باهاشون نیستن و تنها راهی که براشون مونده، همینه که با لجن‌پراکنی، صورت‌مسئله رو پاک کنن و بگن این‌ها اصلاً مردم ایران نیستن در حالی که دقیقاً همون کسی که توی خیابونه و داره حقش رو می‌خواد، شناسنامه و ریشه‌ی این خاکه، نه اون کسی که برای بقای قدرت، حاضر به هر توهینیه

جالب اینکه این استراتژی که تازه داره علیه تمام مردم ایران استفاده میشه سالها علیه کوییر ها و زن ها استفاده میشد و برای همین ما خیلی خوب میشناسیمش همون اول میگفتن این اصلا انسان نیست پس هر بلایی سرش بیاد حقشه ، میخوای بهش تجاوز کنی یا سرش رو ببری دیگه با خودت !