در واقعیت قراره کلاً برم تو خودم و مخ اون ۳ الی ۴ نفر همیشگی رو بخورم

از نظر ایدئولوژیکی با مذهب و دین موافق نیستم ولی واقعا با «به خدا»، «به قرآن»، و «خدازده» پخت و پز کردن 🚶🏽‍♀

تا اینجا امسال کاندیدای بدترین سال زندگیم بودنه.

از بین همه‌ی خرافات، چندتایی هستن که تو زندگیم صدق می‌کنن.
یکیش اینه که فقط چیزهایی رو به‌دست میاری که ازشون بگذری.
تمام عمرم دلم می‌خواست از کشور برم، اما فقط وقتی ویزام رو گرفتم که دیگه برام مهم نبود.
تمام عمرم فکر می‌کردم به تماشاچی احتیاج دارم، اما وقتی فهمیدم دلم می‌خواد بیشتر چیزها رو برای خودم نگه دارم و تماشاچی داشتن به هر قیمتی اصلا خوب نیست، تازه آدم‌ها شروع کردن دنبالم کردن.
تمام عمرم دنبال کسی بودم که انقدر دوستش داشته باشم که برام الهام‌بخش بشه، اما عشقِ زندگیم رو وقتی پیدا کردم که از گشتن دنبال رابطه دست کشیدم.
فکر می‌کنم باید از اینم بگذرم.
انقدر درگیرش شدم، انقدر نگرانم، انقدر سعی می‌کنم یه راهی پیدا کنم که درست پیش بره… ولی یکی از دلایل تموم شدنش این بود که فهمیدم با اصرار کردن دارم بدترش می‌کنم.
فکر می‌کنم باید رهاش کنم.
باید بذارم خودش پیش بره.
‌
- ماهی

رفتم تو یکی از پلی‌لیست‌های قدیمیم

روزِ رفتنم، بدرقه‌ام نخواهی کرد.
شاید حتی تا ساعت‌ها بعد از رفتنم، متوجه نبودنم نشوی.
همانطور که نامه‌ها را نخواند. نشانه‌ها را ندید. اشک‌ها را پاک نکرد.
بی‌دقت بود، احتمالا هنوز هم هست.
متوجه نخواهد شد نوشته‌هایم دیگر خطاب به او نیستند.

راستش هیچکس رو نمی‌شناسم.
الان که دارم بهش فکر می‌کنم، همه اون آدمایی که تمام آرزوی زندگیم پیششون بودن بود برام غریبه‌ان.
اینقدر ازشون دور بودم که دیگه نمی‌شناسمشون.

اینو تو استوریمم گذاشتم، اینجام میذارم لینکش گم نشه اگر کسی خواست.
فصل ۲۰ جافکری با محمدجواد فروزان‌نژاد.
حرفایی که راجع به رابطه می‌زنن رو باید با طلا نوشت.

https://youtube.com/playlist?list=PLzKro4_1H8yirbOStsIWENxmFEPmRKlAV

«دوستت دارم. خدا میدونه چقدر زیاد. خدارو اینقدر دوست می‌داشتم پیامبری چیزی می‌شدم.»

به قیافه چتریام نمیخوره اینقدر ازشون کوتاه شده باشه