به همتون دارم سوءظن.

یه چیزایی رو نمی‌تونم بگم چون کاملا جدی ممکنه به محض باز شدن دهنم تیر خلاص بخوره وسط پیشونی عزیزام. در این حد که حتی نمی‌تونم براتون اشاره کنم چی.
اگر راجع به یه چیزایی حرفی نمی‌زنم شما بدونید از بی‌تفاوتی نیست.

پس 👎 اضافه شد. استفاده کنید موتورش راه بیفته 🫱🏼‍🫲🏽

مجید یوسفوند، ۲۰ ساله.
توضیحاتی که همراه عکسش برام فرستادن:
«۲۰ سالش بوده توی پرند به قلبش شلیک مستقیم شده
خاک سپاریش خارج از تایمی که اعلام کرده بودن برگذار شد بخاطر اینکه جمعیت نیان سر خاکش
(ساعت ۳ اعلام کرده بودن ولی ساعت ۱ خاک سپاری تموم شد مایی که از قبل اونجا بودیم رفتیم فقط)
اجازه پخش اعلامیه ندادن حتی بنر و عکس‌هایی که ازش گذاشته بودن رو بعد چند روز اومدن آتیش زدن»

حتی اجازه نمیدن آدما سوگواری کنن.
کلماتم تموم شدن. خودتون بفهمین حالمو.

شخصا به @famoushaji بیشتر از چنل اینترنت آزاد اعتماد دارم.
اینکه وصل میشه یا نه و سرعتش چطوره رو نمی‌‌دونم.

چون به احتمال ۹۹٪ حکومتیه 🚶🏽‍♀

سیاسی نبودن هم چیز جالبیه.
ایرانی هیچوقت گزینه سیاسی نبودن رو نداشته.

تنها کتابی که تا به حال تو پیجم استوریش کردم «کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم» هست که سه سال پیش بخش‌هاییش رو استوری کردم. (اون زمان پیجم پرایوت بود).
هر خطش رو که می‌خوندم یه دور چک می‌کردم ببینم واقعا نویسنده‌ش ایرانی نیست؟ واقعا کتاب قشنگیه.

فکر می‌کنم یه تیکه‌ای از کتاب راجع به «سیاسی نبودن» حرف زده بود. پیداش کنم می‌ذارمش.

۲۰۰ نفر کجا فورواردش کردین 😭😭😭

اونی که ری‌اکت 👎 رفت:
(هیچکس رفرنسمو نمی‌گیره 💔)

اما تانیا در یک مورد اشتباه می‌کرد: فکر می‌کرد همه‌چیز همیشه همان‌طور می‌ماند ـ همان روزنامه، همان چهره‌ها، همان فضای سرد ترس و تهمت بستن‌های بی‌سروصدا، همان سیستم بی‌تحرک ـ هیچ چیز هرگز تغییری نخواهد کرد...
...
...یاد گرفته بودیم فکر کنیم هر کاری هم که بکنیم، وضع همیشه همان‌جور می‌ماند. نمی‌توانیم تغییرش بدهیم. به نظر می‌رسید گویی آن سیستم قادر مطلق، خود زمان را هم اداره می‌کند.

به نظر می‌رسید کمونیسم ابدی است، ما به زندگی در آن محکوم شده‌ایم، خواهیم مرد و فروپاشی آن را نخواهیم دید. ما انقلابی نبودیم که سعی کنیم آن را ویران و سرنگون کنیم. با این عقیده بار آمده بودیم که تعدیل آن سیستم، برای آنکه نهایتاً از درون تغییر کند نیز محال است.

با اینهمه، فقط ای‌کاش تانیا صبر کرده بود. زندگی آدم اتاق انتظار ایستگاه قطاری در شهرستان نیست، که در آن بنشینی و منتظر قطاری شود که شاید هرگز نرسد. تازه یک هفته پیش از آنکه بمیرد، موهایش را کوتاه کرده بود. گمان نمی‌کنم زن‌ها اگر در فکر مرگ باشند این کار را بکنند. او خیلی تلاش کرد طاقت بیاورد، اما عاقبت شکست خورد.

– اسلاونکا دراکولیچ

ساعت ۳ شد همه خوابین من سردرد دارم.

همونی که می‌دونید همونجا که می‌دونید.

به پک اضافه شد