این کثافتا همیشه سعی می‌کنن همه‌چیزِ ما رو بدزدن و مصادره کنن. و با وقاحت تمام از آدم‌کش نجسی که با اسلحه مردم رو می‌کشته با جملاتی یاد می‌کنن که ما راجع به آدم‌های عزیزی مثل متین قربانی و پارتنرش می‌گیم.

یکی از کارهایی که حکومت‌های فاشیستی و توتالیتر می‌کنن، خالی کردن کلمات از معنی و مفهومه.
قدرت تمامیت‌خواه زبان رو به استعمار می‌گیره. کلماتتون رو ازتون می‌دزده. جملاتتون رو می‌کشه. پوست جنازه رو می‌کنه و به تن می‌کنه و با ادا درآوردن اصرار می‌کنه کلمات همیشه اینقدر متعفن بودن.
زبان فاسد باعث میشه سیاست فاسد عادی به نظر برسه.

بخش زیادی از پروپاگاندای رژیم‌های توتالیتر برای این نیست که افراد رو متقاعد کنن، چون می‌دونن لازم نیست مردم رو متقاعد کنن، فقط باید کلماتی رو که روزانه به کار می‌برن، تنظیم کنن.
ویکتور کلمپرر در مورد زبان رایش سوم همچین برداشتی داشت: زبان نازی‌ها به درون مکالمات غیررسمی، جوک‌ها، تیترها و حتی نامه‌های خصوصی راه پیدا کرد. افرادی که از رژیم متنفر بودن، هنوز به زبان خودش صحبت می‌کردن؛ و به آرومی، این زبان، نحوه درک اونا از واقعیت رو شکل داد.

از یه جایی به بعد زبان خشن‌تر نمیشه، پوچ میشه‌. آدما هم به جای فکر کردن به معنی جملات فقط تکرارشون می‌کنن. دیگه معنایی نمونده. کلمات کلیشه میشن و وجدان ساکت.
چون هدف دقیقا این بوده که به این تناقض عادت کنیم.
کشتن بشه امنیت‌.
سرکوب بشه نظم.
اطاعت بشه آزادی.
کلمات از واقعیت جدا میشن و امکان بحث نمی‌مونه. چون هرچند کلماتی که استفاده می‌کنیم یکسانه، به یک زبان حرف نمی‌زنیم.