اینم تو لیست چیزایی که بعداً راجع بهشون غر می‌نویسم 🫱🏼‍🫲🏽

مردم پولشون نمی‌رسید برنج بخرن. پولشون نمی‌رسید گوشت بخرن. پولشون نمی‌رسید همه آدمای سر سفره رو سیر کنن. راه حل این حرومزاده‌ها این بود که تعداد افراد سر سفره رو کم کنن.

خب این برنامه اون جوری که پلنش رو داشتم قابل انجام نیست به دلایل زیادی.
چندتاشو الان می‌نویسم

برای حفظ امنیت اکثر آدما در طول پروسه باید ناشناس بمونن که همین مانع ایجاد اعتماد توی یه برنامه‌ای میشه که پیش‌نیازش اینه که آدما بتونن اعتماد کنن. چرا؟

افرادی که توی ایرانن: اگر مستقیم اعلام کنیم که به این افراد پول میرسه میشن «جاسوس موساد و آمریکا که از خارج واسشون پول واریز میشه تا بر علیه نظام عملیات انجام بدن» و خیلی تو ریسک قرار می‌گیرن.
نکته دیگه اینکه در عین حال باید به جوری این افراد احراز هویت بشن. ما مطمئن شیم طرف دروغ نمیگه راجع به هویتش، بسیجی نیست، با پیجش کلاهبرداری نمی‌کرده، و و و.

افرادی که خارج از ایرانن: خیلی‌ها از ۴۰۱ تجربه بدی داشتن چون خیلی افراد به بهونه کمک به ایرانیای داخل کشور دزدی و کلاهبرداری کردن (شما سطح بی‌شرفی بعضیا رو ببین). پس برای اینکه اعتماد کنن و بتونن پیگیری کنن که آیا کمکشون به دست افراد مورد نظر رسید یا نه، نیاز به شفافیت زیادی هست.

پروسه ارسال پول به ایران نسبتاً بخش آسونشه.
مشکل همه کارای قبلشه.

حالا برای همه این مشکلات میشه یه راه حلی پیدا کرد ولی پروسه‌ای میشه که من یک نفره نمی‌تونم انجام بدم. نیاز به تیم و زمان زیادی داره که من به تنهایی از پسش برنمیام.
مسائل حفظ امنیت خود کسایی که مسئول جمع‌آوری و ارسال پولن هم هست.

خلاصه تصمیم بر این شد خودمون در حد توانمون به چند نفری که می‌شناسیم کمک کنیم. سطح بالاتر از این از توانم خارجه متاسفانه.

محسن اربابی و عروس هلندیش :(

«چرا اینقدر بی‌اعصابی؟»
نمی‌دونم ولی دیدن مغزی که از جمجمه افتاده بود بیرون کف خیابون بی‌تاثیر نبود.

۵ نفر تو این جمع هستن که جنبه ری‌اکت خنده ندارن

آدورنو وقتی گفت

بعد از آشویتس، شعر گفتن بربریت است.

با اینا بود.

دو دقه تیک‌تاک لب‌خونی با آهنگ نگیرید از این سانتیمانتال بازیای لوس درنیارید جدی آدم حالش بهم میخوره.

نمی‌دونم والا ولی به نظر من لب‌خونی با آهنگ و ریز قر دادن و ژست گرفتن عادی‌سازیه نه فعالیت آنلاین‌شاپا. حتی اگه اون آهنگ یه فاز غمگینی داشته باشه :/

واقعا الان شرایط مناسب ناراحت و دلگیر کردن هم نیست کاش رعایت می‌کردید.

آخرین باری که چشمام چیزی رو واضح دیدن یادم نمیاد.

یه زمانی می‌نوشتم.
به حدی تواناییش از دستام دور شده که خودم گاهی باور نمی‌کنم.
بین دفترای قدیمیم می‌گردم دنبال سندی که ثابت کنه زمانی کلماتم به هم می‌چسبیدن و جملاتم منسجم بودن.
فکر می‌کنم آن سفیدی که شش سال پیش راجع بهش نوشتم بیش از آنچه باورم می‌شد در من رخنه کرده.

سفیدی اتاقم را تهی می‌کرد. تفکرم را متزلزل می‌کرد. رویاهایم را درهم می‌شکست و دنیای پشت در را در آب خفه می‌کرد.
...
هر دقیقه‌، سفیدی بخشی از افکارم را در خود حل می‌کرد، با این وعده که خلاء جایش را پر می‌کند.

مطمئن نیستم چیزی از آن مانده باشد. یا از هرچیزی.
بیش از یک دهه پیش با شیوا که صحبت می‌کردم می‌گفت «من دیگه هیچی نمی‌خوام. می‌خوام وجود نداشته باشم. می‌خوام بمیرم‌.»
و من جواب می‌دادم «پس هنوز چیزی هست که بخوای. توانایی خواستن رو از دست ندادی.»
توانایی خواستن را از دست داده‌ام. مثل هر توانایی دیگری که داشتم. در یک اتاق سفید دور سرم می‌گردم و سعی می‌کنم خودم را برگردانم داخلش.
مطمئنم قبلا اینقدر ازش فاصله نداشتم.
به یاد ندارم. فکر می‌کنم این حال فقط مال چند ماه گذشته‌ست و یک دفعه می‌بینم از ده سال بیشتر شده.
بعضاً منتظر تیرم‌. تابستان همیشه راهی برای عوض کردنم داشت. ولی حس بدی پشت سرم نشسته و می‌گوید دیگر نه.

درگیر mental breakdown بودم اینو دیدم اصلا داستان عوض شد :))
کلماتم شاید خوب به هم نچسبن ولی حداقل جمله «نور پهلوی مهره ج‌است» رو نساختن :))))

فکر می‌کنم یه هفته ده روزی هست که رسیدیم به نقطه‌ای که دیگه تحلیل تازه‌ای نمونده.
تحلیل جدیدی نمیشه از شرایط داد. همه‌چی مشخصه.