هم اون روزها، هم الآن، می‌مونی که مملکت روی چی بند بود، شاید فقط می‌شد گفت روی آینده. مردم هنوز حاضر نبودن از آینده دست بکشن. همیشه عین یه خدا می‌پرستیدنش و نمی‌‌تونستن نادیده بگیرنش.
شاید هم قضیه به همین سادگیه. چون از هر زاویه که بهش نگاه می‌کنم نمی‌فهمم روی چی بند بود.

عشق حقیقی ممکن است، فقط در دنیای بعدی–
برای مردم جدید
برای ما دیگر دیر شده