Life has been so unfair to you, so cruel. But you've never let it break you, and I need you to fight kid. I just need you to fight one last time. Fight for the happy days on the other side of this. Fight for the world beyond Hawkins. We will find a way to make it real. You will find a way to make it real. Because you have to. Because you deserve it.

🎬Stranger Things (2016 - 2025)

من دلم میخواد فکر کنم این قسمت‌های آخرِ سریال‌ها که شخصیت‌ها دارن خاطراتشونو مرور میکنن و برای جدا شدن از هم گریه میکنن کاملا واقعیه. با اینکه بعید نیست همکارها از هم متنفر باشن یا حتی خوشحال باشن که دیگه مجبور نیستن ریخت همدیگه رو ببینن. ولی خب، به هر حال غم‌انگیزه دیگه. تموم شدن فصل‌های زندگی، آدم‌ها و اتفاقاتی که به اون بازه رنگ و بو میدادن دلگیره. معلوم نیست اینم صرفا اکت محسوب میشه یا نه،
But we don't know. Not for sure. I choose to believe that it is. I believe.

اما Jamie Campbell Bower واقعا چهره‌ی یونیک و باحالی داره. انگار انیمه‌ایه که وارد دنیای واقعی شده ولی از طرفی هم کاملا اروپایی محسوب میشه.

توصیه‌‌ی امروزم اینه که توی بازی با کلمات اطرافیانتونو غربال نکنین و یادتون نره در سطح خیلی‌ها متوجه‌ و موافقن. درگیری‌های لفظی در عمق داره شکل میگیره که خب در مورد اونم صحبتِ بی‌تعارفم اینه که هیچ‌کدوممون اونقدری که لازمه چیزی از سیاست و تاریخ بارمون نیست. در نتیجه بهتر نیست فعلا مطالعه رو شروع کنیم تا انشالله به وقتش؟

به عقیده‌ی من دنبال مدرک و عکس و فیلم و پیام گشتن برای گفتن اینکه فلانی، تویی که فلان سال چنین و چنان گفتی پس چنین و چنانی و بهتره ساکت بمونی، ضدانسانی محسوب میشه.
طبیعت‌ِ ما متغیره و حق داریم که تغییر عقیده بدیم. مخصوصا اینکه ده سال پیش خیلی‌ از ماها کم‌سن بودیم. معمولا هم انسان به تجربه‌ش زنده‌ست نه اینکه بره توی اون مطلب عمیق بشه، و آره اگر تکیه‌شون فقط به این بوده تا حدودی حق هم داشتن. اصلا خیلی‌‌ها از اول میدونستن، حتی از قبلش میدونستن، اگر به این حرفاست میدونین باید به چندین هزار نفر جواب پس بدیم بابت اینکه به اونا چیزی رو تحمیل کردیم که اتفاقا حقشون نبوده چون فهمشو خیلی قبل‌تر از ما داشتن؟
و تازه، اونام باید به این طرف حق میدادن. ما همه مجبوریم به هم وقت بدیم تا دیگری به دیدگاهی برسه که ما قبلا داشتیم. ما آدم‌ها اجتماعی‌ هستیم ولی بدبختانه خیال کردیم اجتماعی بودن باید سودمندیش صد در صد باشه، نه عزیز من، هیچم از این خبر‌ها نیست. و هیچ اشکالی هم نداره، کاملا هم به جاست. این همه سبک‌های مختلف سیاسی و اداره کردن اومده و رفته چون انسان هر بار دیده یه جایی میلنگه یا یه جایی باید تغییر عقیده و رویه بده، یا یه سیستم جدید لازمه، یا قبلی لازمه. یعنی شما میگی بد کرده؟ اصلا دموکراسی همینه! شما باید به نفع جمع عقب بکشی. البته که الان سیستم‌های بهتری هم داریم ولی همونم از اینجا میاد که آدم‌های داناتر بهاشو دادن و صبر کردن و اگر نمیکردن چی میشد؟ وقتی به زور بخوای به کسی که معده‌ش به غذایی نمیسازه چیزی که تو میگی خوبه رو بهش بخورونی چی میشه؟ میگه چون تو میدونستی دستت درد نکنه که حالیم کردی؟ نه ابدا. بالا میاره و کار تو هم سخت‌تر میشه. (توی پرانتز، این مثال هم برای ما کم ملموس نیست واقعا.)
فکر کردین امروزه که ما اینجاییم و میگیم ساز و کار سیستم‌ها باید طوری باشه که تک تک ما، آزادی، استقلال، فضای رشد و ... داشته باشیم حاصل چی بوده؟ حاصل همین بحث و جدل‌هایی که نهایتا آدم‌ها رو به این نتیجه رسونده که فقط کشتن جوابه، یا از اون بدتر، زندگی کردن اونطوری که فقط یک نفر دستورشو میده، یه زندگیِ کاملا هدر رفته! بعد ما به قیمت همون میلیارد‌ها زندگی الان فکر کردیم به درجه‌ای بالغ شدیم که فقط خودمون حالیمونه و اون یکی چون یه موقع فلان حرفو زد پس باید کوبوندش =). تازه از همینم که بگذریم، بله، شما همین الان میبینی بازم کسی پیدا میشه که بگه کمونیسم خیلی هم خوبه. ولی برای من و تویی که از این مسیر خیلی وقته گذر کردیم این حرف مسخره‌ست (البته شاید از نظر شما هم نباشه، نمیدونم، اما من که واقعا نیستمش) خلاصه‌ی حرفم اینه که، چه بخوایم چه نخوایم اینم مثل مد میمونه، مدام تکرار میشه و هر از گاهی مجبوریم برای هم کوتاه بیایم. و نظر منو بخواین، درک همین طبیعت‌های انسانی باعث میشه سیستم‌‌ها بهتر و بهتر بشن وگرنه که با این طرز تفکر و گفتار عملا یعنی شما با متهم کردن، تفتیش عقاید، گرفتن حق آزادی بیان، گرفتن حق رشد و تغییر از آدم‌ها زیاد مشکلی نداری.

ترامپ شبیه این معلماست که برای بانمک‌بازی موقع پرسش به یکی نگاه میکردن ولی برای جواب دادن با دستشون به یکی دیگه اشاره میکردن.

باورم نمیشه! چرا انقدر سریع بود!

نیاز به همچین قدرت و سرعتی برای جمع‌ کردن زندگیم دارم.

البته شبیه اون داستانه هم هست که میگن پول ویزیت چند دقیقه‌ای چرا انقدر زیاد شد؟ بعد جوابش اینه که چون چند دقیقه نبود، بیست و اندی سال و چند دقیقه بود. بله متاسفانه با همچین تجهیزات و تکنولوژیِ پیشرفته‌ای مقایسه میشیم.

"شیرینی بلوغ در اینه که بفهمی هرکسی هر کاری که می‌کنه، چرا اون کار رو می‌کنه. و تلخیش هم در همینه."

چند سال پیش اریک یه پست گذاشت با این مزمون که اگر هنوز تعجب می‌کنی از کارهایی که جمهوری اسلامی می‌کنه یعنی با حقیقت‌ش مواجه نشدی. این جمله‌ش تا همین چند ماه پیش روی دیواری بود که روبه‌روی در ورودی خونه‌ست. همون‌جا و همون لحظه پذیرفتم وسط آشوویتزم و عجیب نیست اگر به بیمارستان حمله کنن. از اون روز دیگه متعجب نمی‌شم، فقط متنفرتر می‌شم.

Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

داشتم می‌خوندم این روزها که مغزمون روی این حالت بقا رفته و انگار هیچ‌کاری نمیتونه انجام بده و چنین و چنان، معنیش اینه که مغز سالمی داریم. خواستم بگم من دیگه از تجربه‌ی سالم بودن با معیارهایِ ده طبقه پایین‌تر از قاعده‌ی هرم مازلو متنفرم.

با این یارانه حتی نمیشه برای یک ماه فقط با تخم‌مرغ سر کرد. بعد این وسط هنوز یه عده پیدا میشن که بدون اینکه شرمنده باشن یا حتی خنده‌شون بگیره به ما بگن نمک‌نشناس.

حتی صدای کسی که انتخاب کرده واقعیتو نبینه هم باعث میشه سردرد بگیرم، چه برسه به محتوایِ نداشته‌یِ حرف‌هاش.

"همه‌چیز حتی پانزده‌دقیقه قبل از فروپاشی خوب به نظر می‌رسد"ترین حالتِ ممکنه.

این نکات خیلی خیلی مهم هستن نتیجه ی سالها تحقیق من تو فروم های خارجی و اینترنت و کتاباست:

تو کوچه خلوت نرین، بهترین سلاح شما بودن در جمعیته. تکی برین خفت میشین.


محلول آب نمک (سرم نرمال سالین) همراهتون باشه، بهترین چیز برای رفع سوزش چشم بعد تماس گاز اشک آور.

پارچه ی خیس دور دهان و بینی برای کم کردن اثر گاز روی سیستم تنفسی.

موبایل همراهتون نباشه، اگه هست باز کردن قفل با اثر انگشت و چهره رو بردارین فقط با پین باز بشه.

وای فای و بلوتوث خاموش باشه، ترجیحا اگه میتونین سیمکارتتون رو در بیارید و با چسب نواری بزنید پشت گوشی هرموقع لازم شد یا از محل دور شدین بکنید داخل گوشی برای تماس های اضطراری.

ماسک عادی بزنید، (مثل ماسک های زمان کرونا)، هدف خاص بودن یا نا مرئی شدن نیست، هدف قاطی شدن و گم شدن داخل بقیه ست. پس سعی کنید لباستون طوری باشه که توی جمعیت گم بشید.

لباس کاملا سیاه نپوشید، این مورد رو ارتش آمریکا بعد تحقیقات اثبات کرده، لباس کاملا سیاه در تاریکی شب بولد و برجسته میشه، بهترین رنگ ها: خاکستری، قهوه ای، سرمه ای.
رنگ های زرد، قرمز و نارنجی هم خیلی مشخص هستن در تاریکی پس بپرهیزید.

سعی کنید اگه امکانش هست کلاه لبه دار بپوشید، دوربین های مدار بسته معمولا در ارتفاع بالاتر از سر هست و کلاه کپ باعث پوشیده شدن چهره میشه.

لباس ضخیم بپوشید برای محافظت در برابر گلوله های پلاستیکی و ساچمه.

اگه کپسول های پرتاب شده و فعال گاز اشک آور سمتتون پرتاب شد سعی کنید یا بندازید داخل سطل آب یا داخل خاک دفنشون کنید. اگه موارد بالا نشد یک پارچه ی خیس بپیچید دورش. 

اگه فیلمبرداری میکنید حتما حتما حتما چهره ی بقیه ی معترضان رو شطرنجی کنید. بهترین ابزار حکومت برای شناسایی و دستگیری ویدیو های مردمیه.

سعی کنید لباس هاتون ترکیب رنگی متفاوت داشته باشه: مثلا زیر پوش سیاه و تی شرت سبز، اگه اوضاع بهم ریخت بتونید سریع یکیش رو دربیارید و رنگتون عوض بشه. اینطوری شناسایی و دستگیری دشوار میشه.

کوچه های خلوت و دور از جمعیت بهترین شکارگاه های مزدوران نظام برای دستگیری هستن.

یادتون باشه هدف سرکوب گر ها تقسیم کردن و شکوندن جمعیت به بخش های کوچک کوچک و بعد دستگیری تکی تکی افراده، به جمعیت بچسبید و دور نشید اصلا.

برا چشمتون محافظ داشته باشید، کلاه سیکلت دارید یا عینک ایمنی یا ماسک جوشکاری، هرچیزی خوبه، حتی یه یک شال گردن.

گلوله های پلاستیکی اگه به شاهرگ ها، چشم ها یا نقاط حساس بخورن میتونن کشنده باشن.

اگ میخواهید سلاحی برای دفاع همراهتون باشه بهترین وسایل چیزهایی هستن که:

۱. بتونی راحت پنهان کنی داخل جیبت یا لباست

۲. چیزای خیلی ساده و معمولی مثل یه شاخه ی ضخیم درخت.

اگه دیدید دارن تعقیبتون میکنن و ممکنه دستگیر بشید فورا سلاح رو پرت کنید به یک نقطه ی دور از دسترس، داخل سطل زباله یا باغچه یا زیر ماشین های پارک شده و یا در موارد ضروری حیاط خونه ی مردم. (مراقب باشید رو سر کسی نندازید)

کفش خوب بپوشید که بتونید پیاده روی طولانی کنید یا بدوید، کفش پاشنه بلد یا چیزی که پاتون رو بزنه یا کفشی که سر باشه اصلا استفاده نکنید.

پوشال های کولر رو میتونید به عنوان سپر استفاده کنید، از داخل حفره ها طناب رد کنید به دستتون ببندید، اگه لازم شد. فقط حواستون باشه خیلی ضایع نشید.


اگه امکانش رو دارید کیسه ی شن همراه داشته باشید: ۱.برای ریختن روی کپسول گاز اشک اور. ۲. ریختن روی زمین خیس یا یخ زده که سر هست و جمعیت ممکنه لیز بخورن، توی جنگ های قدیمی ازین تکنیک استفاده میشده.

اگه امکانش هست چتر همراه داشته باشید برای پوشوندن چهره ها، در اعتراضات تایوان چتر یکی از بهترین ابزار های برای خنثی سازی دوربین های امینتی و ثبت چهره بوده.

سعی کنید عادی جلوه کنید، یه کیسه خریدای معمولی همراهتون باشه (چیز سنگین و پر سر و صدا اصلا!) اگه گرفتنتون میگید خرید کردم از بقالی داشتم میبردم خونه. (میتونید سرم اب نمک هم داخل کیسه بذارید، گزینه خوبیه)

علت مورد بالا: ترسو بازی نیست، هوشمندانه عمل کردنه، سرنگونی یه روزه و یه شبه نیست یه جنگ فرسایشیه، هدف دشمن اینه که تکی تکی تا میتونه دستگیرتون کنه و از تعداد کم کنه. پس عاقل باشید و نزارید به اهدافشون برسن. علت دیگه عادی جلوه دادنه که اینم خیلی مهمه.

نکاتی که برای این روز ها باید رعایت کنید:

— کفش راحت و بسته بپوشید. چیزی که بشه باهاش سریع راه رفت یا دوید

— معمولی ترین لباستون رو بپوشید. چیزی که توی جمع توی ذوق نزنه و بعدش هم بشه عادی برگشت خونه.

— گوشی موبایل و چیز های از این دست که اطلاعاتتون رو لو میده رو همراه خودتون نبرین

— آب همراه داشته باشید

— اگر داروی خاصی مصرف می‌کنید، حتما همراه داشته باشید ، نمیشه اونجا رو پیش بینی کرد

— جاهای تنگ و بن‌بست نایستید همراه و قلب جمع ، امن‌ترین جاست و گروهی حرکت کنید به هیچ عنوان دونفره یا تکی نباشید

— به صدا و حرکت جمع توجه کنید ؛ اگر موجی راه افتاد مقاومت نکنید با جریان آرام حرکت کنید تا زمین نخورید.

— اگر اوضاع ناگهان به‌هم ریخت هدف "سالم" به خونه رسیدن هست نه اینکه قهرمان‌بازی دربیارین ( کله شق بودن رو با شجاعت اشتباه نگیرید)

— قرار بگذارین و خبر سلامت بودنتون رو به نزدیکاتون بدین حتی یک پیام کوتاه.


به امید آزادی مردم.



زندگی برایتان سخت خواهد شد، صدایتان به لرزه خواهد افتاد، چشمانتان تار خواهد دید. مقابل کسانی ایستاده‌اید که چیزی برای از دست دادن ندارند.

الان میتونم حس کنم نوجوون‌ها توی سریال‌های محبوبمون وقتی میخوان هیولاها رو شکست بدن چه حالی دارن. بین تمام این اتفاقات خوب و بد، هم‌وطن شدن با انسان‌های نیک‌سرشت و سربلندی مثل شما، بدون شک از بزرگ‌ترین افتخارات زندگیمه.