این ساعت از شب،
فقط اشک دارم برای ارائه دادن.

احساسِ ناتموم، مرزِ حرف و سکوت.

امشب خیلی خنثی‌ست.
رنگشم خاکستریه
نه سیاه نه سفید.

گفتم ببینمت، تا بی‌قراری از جانم به در رود.
هم بی‌قرار و هم شوریده‌سر شدم.

با یک خیال خام، افتاده‌ام به دام.

وای بر ما که از مَردی تا جوانمردی هزار گام است و هنوز در گام نخستیم.
-جوانمرد، نام دیگر تو.

اینجا پاییز شده

بادهای سرد

رعد و برق

ابر

بارون بیا که وقت چتر برنداشتنه.