توی شهرمون یه کوچه بود، نه شهرداری براش چراغ گذاشته بود، نه توی خونه‌هاش آدمای زیادی زندگی می‌کردن... اینجوری شد که نوری به اون کوچه نمی‌تابید و من اسمشو گذاشته بودم "تاریک‌ترین کوچه‌ی تاریکِ دنیا"
خلاصه که ای نورِ دورِ من!
این روزها تاریکم، تاریک تر از تاریک‌ترین کوچه‌ی تاریک دنیا.

واقعیت اینه که ذات زندگی رنجه. اون‌جاییش قشنگه که همه‌ی ما از این واقعیت خبر داریم.
و همراه می‌شیم، تا آسون‌تر بگذره.

همیشه خودتی و خودت ولی یه وقتایی بد می‌خوره توی صورتت که مَرد، خودتی و خودت.

میخوام از همین تریبون خطاب به امتحان فردا بگم:
داری بابا میشی عزیزم!

دلم یه معشوقه می‌خواد و یه تهران.

تو همسن روح من بودی.

دلم می‌خواد اسنیپ‌ای باشم که لیلی هم دوسش داره.

چراغی تو دست شبا جا میذارم
که روشن بمونه آسمونِ بی ستاره

به همه‌ی این‌ها قسم...

دیدی داری فکر میکنی فلان تایمت رو بذاری برای مرور چت‌هاش و لبخند می‌شی، حاضر شو، حاضر شو بریم گا که دیره!

دیدی داری زوم‌این می‌کنی روی صورتش توی عکس تا جزئیات رو یاد بگیری که به نظرم دیگه هتل‌گا رزرو کن.

خوش به حال ج.ا
یه ملتو گرفته به تخمش.