طاهر قریشی داره می‌خونه:
"ای بی‌وفا، راز دل بشنو از خموشیِ من.
این سکوت مرا ناشنیده مگیر."
ناشنیده می‌گیره طاهر جان، عادت کن.

تنهایی تهش یه آدمی ازت میسازه که دیگران از کنارت بودن لذت ببرن، نه از نظر این که آدم گوه خاصی بشه، نه اون اشتباس، از این منظر که انقدر اخلاق و رفتار منعطف میشه که آدم بهتری میشی، چون تنهایی کارخونه‌ی خود سازیه.

عاشقانه‌های عصبانی😂

یه جوری دیگه هیچی برام مهم نیست که دارم از خودم می‌ترسم.

تموم شد. قرمه‌سبزی یاد گرفتم.
دیگه زن نمی‌خوام!

ولی من هنوز یاد نگرفتم و زن می‌خوام!

توو یکی از کلاس‌هامون، استاد تصاویر چشم‌های مختلف رو نشون‌مون می‌داد و باید یک‌ گزینه رو برای توصیف احساسِ اون چشم‌‌ها انتخاب می‌کردیم...

من می‌گم "عشقی که تبدیل به خشم شد."
تو چی می‌گی؟

دارم تمرین میکنم.

خیلی فکر میکنم به کوتاهی عمر. به نظرم عجیبه و هیجان‌انگیز. خیلی قشنگی ستار.
تنها و پاره‌م و زیر یوق ج.ا و ریدم توی عدالتت. ولی دنیا پره از گربه و تلاش و موسیقی. قشنگی ستار. کر و کور و لالی. ولی آسمون قشنگه، دمت گرم.

"ولی آسمون قشنگه"

کاری که اسپرسو باهام می‌کنه🤡

چشماش چقدر خوشگل بود...
آره، چشمای پیروز چقدر خوشگل بود.

برای چشمای خوشگلت که بسته شدن، چشمام زشت شدن، قرمز شدن، خیس شدن...

پیروزی رو که از ما گرفتید، پیروز رو هم‌ گرفتید؟
بس کنید حرومیا

"شاید بشه در آخر فقط راجع بهش حرف نزد، وگرنه فراموش نمی‌شه."

فقط امیدوارم این اتفاق باعث شه دوباره دستای همو بگیریم...
یا بهتره بگم، "امیدوارم این اتفاق باعث نشه دستای همو ول کنیم"