تا حالا انقدر دلم واسه قزوین تنگ نشده بود

واسه الموت و مه‌های سرشارش

واسه رشتقون که درختاش به بلندی درختای جاده اسالم-خلخال عه

واسه دورسین که می‌نشستیم دور میز پرسنل

واسه کافه هنروکتاب و اون تک درخت بزرگش که کنارش نقاشی می‌کشیدیم

واسه سعدالسلطنه وقتی برف میومد و فرنی زعفرونی می‌خوردیم

واسه بازار فرش و دیزی‌سرا

واسه دوستام و مهمونیامون

معنی زندگی رو توو پنیر خامه‌ای دیدم،
روی ایشلی فطیر بستان آباد
موقع طلوع.