یه روزایی رو فقط زنده بمونی بسه.

وقتی بچه بودم و یه کفش تازه می‌خریدم، میخواستم شبو با کفشم بخوابم، ذوق داشتم و حال دلم خوب بود، چون اون ته‌ته‌های دلم "کفش نو" قلقلکم میداد...
سالهای سال این حسو نداشتم
نه با کفش، نه با هیچ چیز نوی دیگه...
این‌روزا همون حسو دارم، چون اون ته‌ته‌های دلم "تو" قلقلکم میدی...
تنها تفاوتش اینه که، ذوقم یه روزه تموم نمیشه و ادامه داره، شاید همیشه؟

کاش تک تک لحظاتش رو یادم می‌موند

کافه آزاد و شعرای محمدمهدی

واقعا اگه قدرتشو داشتم میدادم هرکی تو چهارشنبه سوری ترقه های وحشتناااک میترکونه رو از تخماش دارش بزنن

همیشه بهار یه جور میاد انگار قراره سال جدید بگا نریم.