حالم از احساس تنهاییِ مزخرفِ گاه و بی گاه به هم میخوره‌.

حالم از احساس بی ارزش بودن به هم میخوره

حالم از ارزش دادن به بقیه به هم میخوره

حالم از خاطره‌های خوب به‌هم میخوره

حالم از گذشته و حال و آینده به هم میخوره‌

دیگه حتی دلم نمیخواد از این اتاق خارج شم

یا از این خونه

یا از این شهر

جایی کسی برام نریده.
جایی کسی منتظرم نیست.
جایی چیزی برای خوشحالی نیست.

زیباست که همیشه باید یکی برینه تو حال من‌

خیلی زیباست

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر بهت فکر میکنم نداری.

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر دوست دارم نداری.

تو هیچ تصوری از احساسات من نسبت به خودت نداری.

خونه تویی.
خونه تویی.

ولی خودت خبر نداری حقیقتا.

چنل داشتن قشنگ نیست
اینکه اینجا بنویسی و نتونی به‌ خودش بگی، قشنگ نیست.

ولی خب...

همین.

و من چقدر دوست دارم برم خونه...
برم خونه...