زندگیمو ادامه میدم به امید روزی که تو جنگلای مازندران زیر بارون باهات برقصم،
تو میدون نقش جهان اصفهان برات هزار و یک شب بخونم،
تو حافظیه شیراز به نیت وصال کنارت فال بگیرم،
تو دره ستارگان قشم بهت آرزوهامو برای روزای قشنگی که قراره باهم بگذرونیم بگم،
تو ساحل دریاچه صورتی سیستان بلوچستان کنارت کلی پاستیل و لواشک بخورم،
تو سراب نیلوفر کرمانشاه باهات پلی لیستمو زیر و رو کنم،
تو ماسال گیلان برات یه عالمه شعر محلی بخونم‌،
تو جمشیدیه تهران باهات شیرکاکائو بخورم
من زندگیمو ادامه میدم به امید روزی که تو دنیای خودم، با رسیدن به اهداف و آرزوهای مشترکمون خنده رو روی لبای قشنگت بیارم.
شبانه روز دور سرت بگردم و دائم بهت یاداوری کنم که چقدر برام ارزشمندی. ادامه میدم به امید روزی که خدا خودش دستامونو تو دست هم بذاره و از اون بالا، یه جایی بین آسمون چهارم و پنجم بخاطر خوشبختیمون لبخند بزنه.
-مین.

خیلی قشنگه ✨

یه روز با گل سرخم میریم پپرونی.

من میدونم که مرده‌ام.
اما به نظر میرسه هنوز قطره اشکی برای ریختن، دارم.

سلطانِ کوچک.

هرموقع که حالم خوب نیست یکی از گیاه‌هام خشک میشه.

:)

نوشته بود:
یه وقتایی هم هست که دوست داری حرف بزنی، تلاش کنی، بجنگی؛ ولی خب دیگه شک داری که ارزششو داره یا نه.

کاش هر کس تو زندگیش یکی رو داشت که بهش زنگ می‌زد می‌گفت تایم گریس میای یا بیام؟

سیاره‌ی گنج یه شخصیت داشت به اسم مورف، صورتی بود و می‌تونست به شکل هر چیزی دربیاد. یه جایی وسط ماجرا می‌زنه زیر گریه و کلا تبدیل به اشک می‌شه و می‌ریزه کف دست یکی از اعضا. یکم دیگه به گریه کردن ادامه بدم، یه همچین اتفاقی می‌افته برام.

یکی دو تا آدم برام مهمن،
وقتی باشن خوبم.
وقتی نباشن خرابم.
وضعیت خیلی بد میشه وقتی حالمون به آدما بستگی داشته باشه.