در ستایشِ بوسه.

نیستی. می خوابم، نیستی خودمو توی بغلت تصور می کنم. غذا می خورم، نیستی تورو رو به روم تصور می کنم. آهنگ می ذارم، می رقصم نیستی، چشامو می بندم، دستتو می گیرم باهم می رقصیم. می رم بیرون، تنهام نیستی، تند تند پلک می زنم نگات می کنم. کتاب می خونم، فیلم میبینم، حموم میرم، عصبی می شم، می خندم، غمگین می شم، نا امید می شم، خوشحال می شم، نیستی ولی کنارمی. جالب اینجاست این خیال ذهنی، تصور کردنات و راه رفتن باهات تو رویاهامو با هیچی و هیچکی عوض نمی کنم. به هرچیز و هرکسی ترجیحت می دم. قلبم دستته، همونجایی که هستی و با این همه فاصله ای که داری.
-لانگ دیستنس.
-دیاکو.

کلا همینم این روزا.

استرس جوابای کنکور باعث شده دردِ پریودم به نقطه‌ی ۱۰۰۰ برسه و این بده.
پورعباس یه روز قبل‌تر میگفتی، ld مصرف میکردیم.

خیلی وقته که به چیزایی که خواستم نرسیدم.
حتی دیگه احساسشم یادم نیست.
میگن برسی هم برات نریدن.
ولی کاش می‌رسیدم خودم می‌دیدم برام نریدن.

خوشحالم که به احتمال خیلی زیاد قراره تهران قبول بشم و بلاخره بیوفتم توی مسیرم و از روی تردمیل بیام پایین✨

رفت پیراهن پوشید اومد برام رقصید.
یهویی میاد بغلم میکنه و لُپامو، لبامو و موهامو میبوسه.
هروقت میخواد بره، با لبخند برام دست تکون میده.
خامه‌ی شیرینی رو مثل رژ به لباش میزنه.
وقتی کسی ناراحته میره نوازشش میکنه.
زیاد حرف نمی‌زنه، ولی با کاراش جوری دلمو به‌دست میاره که می‌فهمم دنیا هنوز قشنگیاشو داره.

بابابزرگم میگه:
دنیا دو روزه، ولی اندازه سه روز بخند.

سخن بزرگان:
بسه.

اگه یارم هستی، از راه‌ها بیا.
اگه راه ها بسته بود، از باغ ها بیا‌.
اگه دیدی که دشمن در کمین است،
ماهیِ سفید شو، از رودخانه بیا.