🔲⭕️در ژاپن اعداد خجالت نمی‌کشند! مقایسه ایران و ژاپن
مجتبی لشکربلوکی

در ژاپن هر کسی دیپلم داره، مفاهیم اولیه آمار رو به صورت کامل بلده و می‌تونه با نرم‌افزارهای تحلیل آماری کار کنه و نمودار و تحلیل براش کار ساده‌ایه. از سوم ابتدایی تا دیپلم، از دانشکده‌های فنی تا دانشکده‌های علوم سیاسی، حقوق و روانشناسی، حداقل نصف وقت افراد صرف آمار، تحلیل و مدل‌سازی ریاضی پدیده‌ها و رویدادها می‌شه. حتی یک میوه‌فروشی کوچیک محلی هم برید، طرف از کشو چندتا برگه پر از جدول و نمودار درمیاره و می‌گه مثلا فروش گوجه گیلاسی بعد از کرونا، سی درصد کمتر شده، یا نسبت به قبل، مردم بیشتر اول صبح خرید می‌کنن! و بعدش طبق چیزی که به دست آورده برنامه‌ریزی کاری آینده رو انجام می‌ده.
در ژاپن ریزترین مسائل هم به صورت آماری بررسی می‌شن. مثلا مدرسه‌ای که من درس می‌دم، هر ماه یه نمودار بهمون می‌دن که چند درصد از کسانی که کلاس آزمایشی میان، واقعا برای ثبت‌نام برمی‌گردن و هر معلم چند درصد در جذب شاگردان آزمایشی موفق بوده.
متاسفانه آمار در ایران بسیار ضعیف و نحیفه. خود من بارها در این دام افتادم که مثلا تو لابراتوار گفتم عه چه جالب ایران هم همین طوره! بعد استادم ذوق زده گفته برو آمارشو بیار که با ژاپن مقایسه کنیم! بعد من رفتم دست از پا درازتر برگشتم که ببخشید از بیخ آمارشو نداریم یا صدتا مرکز حرفای مختلف زدن و همدیگه رو نقض کردن!!
نه فقط تو نکات منفی، که در موارد مثبت مثل موفقیت‌ها هم اگر کشور آمار درستی ارائه می‌کرد، این همه دست دیگران برای شایعه‌سازی باز نبود.
وقتی یک کشوری مثل ژاپن آمار دقیق کوچک‌ترین مشکلاتش رو درمیاره، بعد میاد با سروصدا اعلام می‌کنه، مثل دزدیده شدن سه عدد دوچرخه طی یک سال گذشته در شهر کیوتو، یا اطلاعیه‌های بیشمار پلیس در منطقه ما که یک فرد مزاحم پیدا شده که خانمی که داشته تو بالکن لباس پهن می‌کرده رو دید می‌زده، به همه اعلام کردن اگر آدم مشکوک چشم‌چران دیدین فورا با پلیس تماس بگیرید.
اگر چنین آمارهایی رسما و با سروصدا اعلام می‌شه، کاملا قابل استناده و پلیس و دولت برای اطلاع‌رسانی عمومی این کارو می‌کنن. این به معنای غرق شدن جامعه در دزدی و فساد نیست مثلا. به معنای اینکه «ببین دیگه چه خبره که خودشونم می‌گن» نیست!!

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
آنچه خواندیم از
زینب بهرامی است که همزمان در ژاپن هم دانشجوی دکتراست و هم معلم مدرسه بزرگسالان. چهار نکته کلیدی و مهم:

◻️«در ژاپن عدد محترم است.» اول آن که عدد تولید می‌شود؛ آن هم مستمر، منظم و با کیفیت. در کشوری که عدد وجود دارد دیگر نمی‌توان گفت که همه مردم از این طرح راضی‌اند! یا نمی‌شود گفت که شرایط بهتر یا بدتر شده است یا نمی‌توان گفت که عملکرد ما نسبت به قبلی‌ها بهتر بوده است، مگر اینکه همراه با یک فکت آماری قابل اطمینان باشد. دیگر کشور با حدس و گمان و حرفِ روی هوا اداره نمی‌شود.

◻️«در ژاپن اعداد خجالت نمی‌کشند!» هر واقعیتی که لازم باشد اندازه‌گیری و افشا می‌شود. در ایران اما اصل بر آبروداری است. به همین خاطر است که ما یعنی عموم جامعه و تحلیل‌گران، اطلاعات دقیقی در مورد تعداد دقیق ایرانیان خارج از کشور، میزان فرار سرمایه، میزان رضایت جامعه از حاکمیت و روسپیان خیابانی و غیرخیابانی نداریم. چرا چون در ایران اعداد خجالت می‌کشند! ما ترجیح می‌دهیم ندانیم تا اینکه بدانیم و شرمگین باشیم. ما اعداد را انکار می‌کنیم. ما ترجیح می‌دهیم اعداد را دفن کنیم!

◻️در ژاپن عدد نه تنها محترم است که «عدد به اشتراک گذاشته می‌شود.» در رسانه و اخبار هم پیوسته نمودار، رقم و آمار ارائه می‌شود و نه کلی‌گویی. اعداد در ژاپن امنیتی نیستند؛ دارایی ملی‌اند. مبنای مفاهمه‌اند. اعداد تولید می‌شوند تا بهبود حاصل شود نه اینکه مبنای اداره افکار عمومی باشد! چگونه؟ بخشی از آن که مطلوب است ارائه شود و بخشی از آن که مطلوب نیست منتشر نشود.

◻️«در ژاپن اعداد فهمیده می‌شوند.» ژاپنی‌ها مسلط به فهم جهان از زاویه اعداد، آمار و ریاضیات هستند. بنابراین نمی‌توان مردم را به راحتی فریفت. نمی‌توان یک بار تورم مصرف‌کننده گزارش داد و یک بار تورم تولیدکننده، یک بار تورم نقطه به نقطه و یک بار ... نمی‌توان با اعداد بازی کرد. نمی‌توان آنقدر اعداد را زجر داد که به هر چه می‌خواهی اعتراف کنند!

چه باید کرد؟ اول اینکه نسل فعلی و بعدی را توانمند کنیم که از دریچه عدد و رقم جهان را ببینند؛ به عبارتی «اعداد را بفهمند». دوم اینکه مطالبه‌گریِ جمعی کنیم که اعداد در ایران منظم، قابل‌اعتماد و پایدار تولید شوند، نه آنکه یک مرکز دولتی تصمیم بگیرد که از این پس آمار مسکن را منتشر نمی‌کنیم. سوم اینکه تلاش کنیم آمارهایی که تولید یا منتشر نمی‌شوند، منتشر شوند. بگذار از خجالت بمیریم اگر قاچاق دختران زیاد شده و ذوق کنیم اگر قاچاق دختران به صفر رسیده.
@harmoniclib

🧶 مورد عجیب شرف الدین طوسی

فیلم سینمایی مورد عجیب بنیامین باتون (دیوید فینچر 2008) زندگی فردی را توصیف می کند که در زمان به دنیا آمدن پیر بود و رفته رفته که داستان فیلم به پیش می رفت جوان و جوان تر می شد. عجیب است نه؟ شاید! اما موردهای عجیبتری هم در تاریخ ریاضیات می توان یافت. شاید بد نباشد امروز به مورد عجیب شرف الدین طوسی بپردازیم.
شرف الدین طوسی، ریاضی دان مسلمان قرن ششم هجری/نهم میلادی، رساله ای به نام رسالة فی المعادلات (یا به اختصار معادلات) نوشته است. این کتاب دنباله راه خوارزمی و خیام برای پیدا کردن راه حلهای سیستماتیک برای معادلات است. راهی که در نهایت به پیدایش جبر و جدایی آن از حساب انجامید. در حالیکه خوارزمی تنها به معادلات درجه اول و حالتهای خاصی از معادلات درجه دوم پرداخته بود، طوسی با معادلات درجه سوم پنجه در پنجه افکند.
طوسی به بحث درباره ریشه های معادلات درجه سوم در حالتهای خاص می پردازد و از آنجا به بحث درباره نقاط ماکسیمم و مینمم توابع درجه سوم کشیده می شود. اگر به زبان امروزی صحبت کنیم طوسی می گوید که برای به دست آوردن نقاط ماکسیمم (مفهوم مینمم هنوز برای طوسی شناخته شده نبود) تابعی به صورت f(x)=ax^3+bx^2+cx+d باید معادله ای به صورت 3ax^2+2bx+c=0 بنویسیم و ریشه آن را به دست آوریم. از دید طوسی تابع درجه سوم در نقاطی که معادله درجه دوم مذکور صفر می شوند دارای مقدار ماکسیمم است. به معادله درجه دوم خوب نگاه کنید! آیا این معادله مشتق همان تابع درجه سوم نیست؟ نکته عجیب داستان طوسی این است که او در رساله اش درباره اینکه معادله درجه دوم را چگونه از تابع درجه سوم استخراج کرده و از کجا به این نتیجه رسیده که ریشه های این معادله باید نقاط اکسترمم تابع درجه سوم باشد سکوت کرده است. این معمایی است که تا کنون حل نشده باقی مانده و با توجه به آثار اندک برجای مانده از طوسی احتمالا حل نشده باقی خواهد ماند.

برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به کتاب تاریخ و فلسفه علم:مقالاتی از رشدی راشد و درباره او. ترجمه دکتر حسین معصومی همدانی. انتشارات هرمس. 1397. صفحات 189تا 215
@harmoniclib

🚨 تاثیر آموزش بر جنايت

من به سه مقاله پر استناد و معتبر زیر اکتفا میکنم ولی خواهش میکنم شما اکتفا نکنید و بیشتر بگردید. کاهش جنایت فقط یک نتیجه است:

مقاله اول

مقاله دوم

مقاله سوم

@harmoniclib

مادر اضافه‌وزن داشت
به کمک مامای محل
در عرض ۵ دقیقه، ۵ کیلو کم کرد
فکر کردم ۵ کیلو به وزن کره‌ی زمین اضافه کرده‌ام
دانشمندان گفتند
وزن زمین اصلا تغییری نکرده است

آقای دکارت!
من فکر می‌کنم، اما نیستم!
@harmoniclib
اکبر اکسیر

برای مشاهده‌ی همه‌ی کامنت‌های پست‌ها و مشاهده‌ی بحث‌های علمی دیگر در گروه

بحث آزاد ریاضی
👇👇👇
https://news.1rj.ru/str/freemathdiscussion

عضو شوید.

ترجمه و ویراستاری علمی و ادبی متون تخصصی (انگلیسی به فارسی و بالعکس) ریاضی پذیرفته می‌شود.
جهت سفارش می‌توانید به آی‌دی
👇👇👇
@meisami_mah
پیام دهید.

🚨 اعلام نتایج نهایی کنکور ارشد ۱۴۰۲

نتایج نهایی کنکور کارشناسی ارشد ۱۴۰۲ بر روی سایت سازمان سنجش قرار گرفت.
@harmoniclib

چطور می توان یک دایره را از داخل مربعی با قطر کوچکتر از قطر دایره رد کرد؟
@harmoniclib

🧶 مورد عجیب اراتوستن

امروزه، بیشتر علاقمندان ریاضیات اراتوستن (قرن سوم قبل از میلاد) را به خاطر “غربال اراتوستن” می شناسند، روش ساده ای که برای تشخیص اعداد اول به دانش آموزان از آن استفاده می شود. اما اراتوستن دست آورد دیگری هم  دارد که کمابیش به معجزه می ماند.
اراتوستن، علاوه بر ریاضیات، به جغرافیا هم علاقمند بود. به او گفته بودند که در یک روز خاص در شهر اسوان، در جنوب اسکندریه، خورشید در هنگام ظهر دقیقا عمود بر یک چاه می تابد. اراتوستن می دانست که فاصله اسکندریه و اسوان 5000 استادیا است. (استادیا واحد طولی بوده که از شهری به شهر دیگر تفاوت داشته و تقریبا بین 176 تا 184 متر امروزی بوده است.) او در همان روز مخصوص و در هنگام ظهر چوبی را به صورت عمودی در زمین فروکرد و زاویه سایه خورشید با چوب را تقریبا 7 درجه به دست آورد. با توجه به اینکه پرتوهای خورشید به صورت موازی به زمین می رسند، اراتستون با استفاده از یک قضیه ابتدایی هندسه متوجه شد که زاویه مرکزی بین اسکندریه و اسوان نیز باید 7 درجه باشد. یک تناسب ساده بین 7و 360 از یک طرف و 5000 از طرف دیگر، محیط زمین را 250هزار استادیا (تقریبا 40 هزار کیلومتر) به دست می دهد، مقداری که با اندازه گیریهای امروزی در حدود منفی 2.5 درصد اختلاف دارد. برآورد اراتوستن تا قرنها توسط جغرافی دانها و ستاره شناس ها استفاده می شد. به هر حال، دو نکته عجیب درباره کار اراتوستن وجود دارد: اول اینکه او چگونه با توجه به تجهیزات اندازه گیری زمان خود توانست زاویه سایه خورشید را اندازه گیری کند، و دوم اینکه چگونه او با توجه به تجهیزات زمان خود مطمئن بود که اسوان بر روی همان نصف النهاری قرار دارد که اسکندریه بر روی آن قرار گرفته است؟
@harmoniclib

🌍 لذت جغرافیا

اولین نقشه جهان‌نما، ۲۲۰ قبل از میلاد، اثر اراتوستن.

این نقشه نشان می‌دهد بیش از ۲۲۰۰ سال قبل نیز بشر درک تقریبا درستی از جغرافیای جهان داشته است. جالب است که در این اولین نقشه جهان هم نام پهناب جنوبی ایران، ‎خلیج فارس ذکر شده است.

ناصر کرمی
@harmoniclib

در مقاله‌ای که چند سال پیش در آن نام سی فرد اول باهوش زنده جهان مطرح شده است به نام یک ایرانی برخوردم، آقای شهریار افشار.
جالب اینجاست در این لیست اسامی بزرگانی چون استیون هاوکینگ، ادوارد ویتن، آندرو وایلز ، تری تائو و گریگوری پرلمان به چشم می‌آید.
@harmoniclib

Shahriar Afshar
Born in 1971, Iranian American physicist and entrepreneur Shahriar Afshar has won a number of awards for his groundbreaking inventions. Afshar is known for his 2004 Afshar experiment, which he conducted at Harvard University. The optical experiment investigates – and, according to Afshar, contradicts – the quantum mechanical principle of complementarity. Afshar served as an associate at Harvard between 2003 and 2004 and was a visiting scientist at Canada’s Perimeter Institute for Theoretical Physics in 2006. He is a visiting research professor of physics at New Jersey’s Rowan University as well as the president, CTO and CEO of consumer electronics startup Immerz. One of his notable inventions is the award-winning “4D” Soundkix mini speaker. In 1989 Afshar won a prestigious Iranian Khwarizmi International Award.
@harmoniclib

مقاله محاسبات محیط زمین توسط اراتوستن
@harmoniclib

اراتوستن چگونه محیط زمین را اندازه گرفت؟!
@harmoniclib

برای ریاضیدان شدن و انجام تحقیقات ریاضی آیا حتما باید هیات علمی دانشگاه شد؟
مطمئنا خیر.

هر کسی می‌تواند مقداری از وقت خود را صرف کاوش در ایده‌های ریاضی کند و سپس نتایج را در مجلات ریاضی به عنوان پژوهشگر آزاد منتشر و چاپ کند. به عنوان مدرک این صحبت، کافیست شما هر مجله ریاضی معتبری را باز کنید، مقالات را مرور کنید و ببینید چه تعداد زیادی از این مقالات نویسنده‌ای دارند که به دانشگاه یا موسسه تحقیقاتی وابسته نیست.
@harmoniclib
تصویر : مقاله‌ای که در آن نویسنده‌ای که هیات علمی نیست می‌بینید.

Can you be a professional mathematician without working for a university?

Simon Rubinstein-Salzedo:

I am a professional mathematician who does not work at a university, so evidently the answer is yes. I do all the same things that a university professor does, except that I mostly teach high-school students instead of college students. I run my own mathematics institute and teach college-level classes for high-school students: we'll be doing complex analysis next quarter, for instance. I'd like to see more people doing things like that: at least in the San Francisco Bay Area, there are lots of extremely strong high-school students who benefit tremendously from working with a professional mathematician. I assume this is true in other parts of the world as well.

Am I paid to do math research? Sort of: my doing research is part of what makes me qualified to teach my classes and helps me attract exceptional students. Some of my students collaborate with me on research projects. I might not get fired if I don't produce any papers for a while, but then again, neither will tenured professors.
@harmoniclib