سیزده روز هست که از کافئین پاکم و الان میخوام برای جایزه آیس لته بخورم

عذاب وجدان داشته باشم یا افتخار کنم نمیدونم

موضوع این نیست که کافئین چیز مهمی باشه، موضوع اثریه که روی بدنم میذاره. این که همش دلم میخواد حرف بزنم و اون انرژی‌ای اضافه‌ای که هست و اون هیاهویی که تو قلبمه مهمه.

البته در واقع همون هم مهم نیست، مهم اینه که من نمیتونم خودمو کنترل کنم و حرف میزنم و اطرافیانم چندان از حرف زدن من به اون شدت خوشم نمیاد.

دلم می‌خواد یکی یه کاری رو فقط واسه من بکنه.
چمیدونم ساعتشو در بیاره بذاره رو میز بگه واسه تو کردم، بشینه کارامو بکنه، امتحان میانترممو بده که من برسم رمانمو ادیت کنم، بگه واسه تو کردم. یه لیوان مرگ موش بده دستم از این استرس کارای نکردم خلاص شم بگه فقط واسه خاطر تو کردم.

خب بریم اسپم محتوای تامبلری

و این که خودمو به گریه انداخته.

محتوای تامبلری این هفته به پایان رسید احتمالا

اینا رو خیلی دوست دارم. خیلی احمقن.