آخر شبی یادم به سریال توقیفی قبله‌ی عالم افتاد

خیلی قشنگ بود نسبت به میزان سانسوری که میشد

تنها سلول مغزیم وقتی انتگرال:

I don't look good in the ordinary situations, take me to basketball court (i don't look good there either but at least I'm having fun)

آیا واقعا انسان‌هایی که ددی ایشوز ندارن واقعی هستند یا ساخته ذهن نویسنده هستند؟

امروز یکی از دوستام بهم یه کادو داد واسه تولدم و متوجه شدم کادو میخوام

چقدر ملوسکه وای میمیرما

نمیدونم شاید خودمو کشتم

از وقتی اینجا جوین شدم روح و روانم یه درجه شفاف شده از بس خندیدم

I just watched the episode "doctor's daughter" and I'm crying

این همه هواخواه‌ دارم خانومی فنم نیست ولی

روزی دو نفرتون بوسم کنین قشنگ تا آخر سال فساد به راهه

واسه محتوا جوین نشین اینجا فقط هست به درس هست و سیمپ خانومی بودن و گریه کردن

خانومی اینقدر درگیره نفهمید اینجا ادمینه اصلا