ویلوی کسی هم نشدم

کاردیگن کسی هم نبودم

جدی ولی چرا ما به آسانسور اعتماد میکنیم هر لحظه ممکنه بندازه قطع نخاعمون کنه مثلا

حسرت‌های زندگیم

چون گشادیم و پله ها زانو درد میارن

درسته. کار درست رو دانشگاه ما کرده که هفتادتا پله برای رسیدن به دانشکده گذاشته و تو منطقه‌ی سردسیر هم هست همه‌ش برف میاد پله‌ها لیزن ولی هیچ آلترنتیوی وجود نداره باید همون رو بری بالا پایین

چقدر ما ناشکریم

یک چیز یونیورسیه این حرکت دانشگاه ها

توروخدا فردا دانشگاه برف بیاد

یه استاد داریم از درختای محوطه پیرتره این هر روز عین میگ‌میگ پله‌ها رو دوتا-یکی میدوه اونوقت من پله‌ی چهارم به زرت‌زرت میفتم

شمع شمع شمع شمع

گسستم

both perfectly apply

این حقیقت داره واقعا
من وقتی میکروبیولوژی قبول شدم و خبرش در اومد بابام اینجوری شده بود که اوکی میکروبیولوژی، بعد گوشیشو در آورد گوگلش کرد فهمید یه فیلد بیمارستانی داره، من شب خوابیدم صبح پاشدم دیدم همه دارن بهم میگن خانوم دکتر.

مامانم که اصلا راضی نیست میگه باید بازم کنکور بدم.

"AND BTW, HOW THE FUCK HOW THE FUCK- wait- MY HAIR AGAIN"

خلاصه‌ی ویدیو مسیجای پیوی ایشون

ah ah ah ah stayin alive, stayin alive

Robert, where are u getting ur youth potions from fr