امرووز متوجه شدم کارت اس دیم روی این گوشی جا مونده و اومدم یه اهنگ بذارم که این جزو اولیناش بود. متنش خیلی بی سر و تهه ولی «خودمو نمیشناسم، این روزا چه بی حواسم/ چجوری یادت نباشم؟ بوی تو داره لباسم» و حقیقتا بوی تو داره لباسم و خاطراتمون عملا همه جا پیشم میان و من تو رو میبینم حتی با پلکای بسته. چجوری یادت نباشم؟

فاطیما تو منو یادته؟ من تورو یادم اومد. نهم که بودم هشتم میشدی، میومدی دم در کلاسمونو و یه بغل بی هوا میکردی، گاهی چند کلمه حرف میزدی و میرفتی. واسه تولدم یه دفترچه آوردی. یادته دفترچه‌ی چوبی منو؟ شمارمو بعد از قرنها پیدا کردی و بهم پیام دادی. فاطیما، من دلم برای بغل بی دلیل و لبخندت و بودنت تنگ شده. فکر کنم فقط تو و کارای درک نشدنیت الان منو آروم میکنن. تو پارک بهت زنگ زدم که نترسم. یادته؟
بهت پیام بدم؟ نمیدونم

فاطیما برام فرستاده بود، خیلی قشنگه.

میخواستم چای بشم، داغ بشم، تو پاییز، منو بچشی
ولی عشق، انجیر نیست، زیتونه، تلخه
اینا حرفای من دیوونه‌اس، خیالاته، وهمه
عشق آبی نیست، رنگی نیست، سیاهه
عشق درده، غصه‌اس، اشتباهه
الا یا ایها الساقی
ادر کاسا و ناولها
که عشق، آسان نمود اول
ولی افتاد مشکلها

Are you in love like we were?
If I were you, I'd probably keep her
Makes me wanna hit her when I see her
'Cause Becky's so hot in your vintage t-shirt

این متن و متن بالاش در مورد دو فرد کاملا متفاوتن، شبهه ایجاد نکنین لطفا

کلا وسطش از فاطیما حرف زدم ولی واقعا مخاطبم شخص دیگری‌است

زندگی سراسر سگ است. یک سگ هار و درنده که ولش کنی جای پاچه‌ات کانت را گاز میگیرد.

یه مغازه‌ای جلوی مدرسمون هست که آخرین بازمانده از چیزیه که ماها میتونیم بهش بگیم پنبه زن. آقای پنبه زن داشت یه بالش خیلی بزرگ رو با چوب هم قد من کتک می‌زد، رفتم جلو و پرسیدم می‌شه منم اون بالش رو کتک بزنم؟ چوب رو داد دستم.
آقای پنبه زن، متشکرم که گذاشتی خودمو خالی کنم.

جفتمون ترسیده بودیم. دم در آپارتمان ما. داشتم بهت میگفتم از پله ها آروم بری که همسایه نشنوه. ضربان قلبم رو هزار بود ولی خوشحال بودم، تورو داشتم. لباستو توی دستم حس میکنم. موهات روی صورتمو حس میکنم. گرمای نفستو حس میکنم. بوی عطرتو حس میکنم.

دقت کردید چقدر مدیا داره افسردگی و اورثینک رو بیش از حد عادی سازی می‌کنه ؟

منظورم میدونین چیه. مثلا تا یه جاییش اوکی بود ولی الان همه افتادن رو دور این تصور که وای افسردگی و اورثینک و مضطرب بودن خیلی کلاس داره ولی نه. نه. نه.
مثلا تا همین چند وقت پیش من فکر میکردم اورثینک به شدتی که من دارم یه چیز اوکی و نرماله و همه دارن. بعد تازه چند وقت پیش متوجه شدم بابا اصن این چیزی که طرف میگه اورثینک دارم یک ثانیه‌ی مغز من نیست این اصلا معنای اورثینکو نمیدونه چیه.

یا مثلا چیز دیگه‌ای که این چند وقت تو مدیا هست همه فکر میکنن اضطراب کلاس داره یا مثلا پنیک و ای دی اچ دی و افسردگی چیزای باکلاسین و طرف تا حالا فقط یه بار تو زندگیش پنیک داشته ولی تا تقی به توقی میخوره میگه پنیک گرفتم. آخه باباجان تو چه میدونی یه بار من داشتم یک ساعت تموم گریه میکردم و معلمم و دوستم منو تو اون حالم دیدن و دلیل گریم این بود که «نور زیاده»؟

حالا نور زیاد که هیچی، من یه بار از صدای جیغ بچه‌ای که شنیدم پنیک داشتم و میخواستم بمیرم چون توی حالت مرگ بودم به معنای واقعی کلمه. بعد طرف میاد میگه وای نه من دفعه اولی که تو رو دیدم پنیک کردم. حالا واکنشش چی بوده؟ یه هین کشیده خانوم :)))))

بابا من از خودم متنفر میشم وقتی جلوی پارتنرم دوستام خانوادم پنیک میگیرم و عملا نمیتونم هیچ کمکی به خودم بکنم مگر صبر و نفس کشیدن. نمیدونی اون حال گریه چیه. اون حال حبس کردن خودت تو اتاق چون پنیک داری چیه. ندیدی همه جونت یخ باشه وقتی داری آتیش میگیری رو.

یا مثلا ای دی اچ دی.
یعنی روزی نبوده که من تو مدرسه بخاطرش مسخره/ بولی نشم. نمیدونید چه چیز مزخرف و عجیبیه تا وقتی دچارش باشید. من دوازده سال تحصیلی رو با ذکر «دیوونه» گذروندم. لقب دیوونه مونده روم. متوجهشی عزیزکم؟ تا حالا تیک داشتی جلوی جمع که مسخرت کنن بعد تنها که بشی از خودت بدت بیاد؟

و هر بار هم که بهت میگن دیوونه، یه جور جدید دردت میگیره چون فکر کردی اونا فرق دارن ولی نشونت میدن همون گوهین که بودن.

د آخه چاقال.

If the world was ending, would u come over?